Zo veel mogelijk vlees eten

Het Australische Temper Trap schepte al voor hun eerste cd hoge verwachtingen.

Het debuut is inmiddels uit, en deze week treedt de band op in Nederland.

perou@perou.co.uk

. De muzikanten van het Australische Temper Trap mogen onlangs verhuisd zijn naar Londen en succes hebben met hun debuut-cd Conditions, ze lappen de ongeschreven regels van het prille rocksterrendom aan hun laars. Zo zijn zanger Aby Rai Chrisna ‘Dougy’ Mandagi en gitarist Lorenzo Sillito bepaald niet vegetarisch, en anders dan bij veel – Britse – muzikanten is bij hen geen sprake van verlegenheid of valse bescheidenheid: er wordt uit eigen beweging toegegeven dat de gitaarriff van de single ‘Sweet Disposition’ veel weg heeft van de stijl van U2-gitarist The Edge, en Mandagi wil best vertellen dat er tijdens de opnamen van hun cd nogal wat spanningen waren, die in minstens één woede-uitbarsting uitmondden.

Een ‘vleesverslaafde’ noemt Mandagi (28) zichzelf, en hij steekt een lepel erwtensoep met worst en spek in zijn mond, terwijl Sillito (29) in een gehaktbal bijt. „We gebruiken geen drugs en drinken geen alcohol, dat compenseren we door zo veel mogelijk vlees te eten”, zegt Mandagi. Hij schuift zijn kekke herenhoed, de enige knieval aan de hippe muzikantenscene in Londen, naar achteren en vertelt in een wonderlijke mengeling van accenten over de snelle opkomst van zijn band. Mandagi, die lang in Indonesië woonde en een Nederlands sprekende oma heeft, groeide deels op in Amerika en in de stad waar hij Sillito zou tegenkomen, Melbourne. Daar bleek zijn kinderdroom niet uit te komen. „Als kind wilde ik schilder worden. Maar toen ik me als adolescent bij de academie meldde, vonden ze me niet goed genoeg. Dus toen ik van Lorenzo hoorde dat zijn band een zanger nodig had, heb ik me gemeld.” Volgens Sillito, die met een onvervalst Australisch accent praat, is Dougy een geboren zanger: „Dougy kan stemmen imiteren, maar hij heeft ook een ‘eigen’ stem: soms hoog en verleidelijk, soms macho. Daar kan ik goed mijn gitaarriffs doorheen weven. Hij geeft me tegenwicht.”

In de rocknummers van Temper Trap kan de stemming drastisch omslaan: van een falset gezongen soultimbre, naar een uitbarsting als van een donderbui. Dougy Mandagi jaagt zijn stem met hoogspanning door de liedjes, terwijl Sillito zijn gitaar breed laat echoën, en zo een verzachtende sfeer creëert.

De opnamen van het debuut vonden plaats afgelopen voorjaar in Londen. Producer was Jim Abbiss, die eerder werkte met Arctic Monkeys, Adele en Editord. Abbiss stelde zich betrokken op, zegt Sillito. „Het eerste dat hij zei was ‘Dit is niet alleen jullie cd, het is ook die van mij’.” Zo was het Abbiss’ idee om een bijdrage te vragen aan Josh Davis, alias DJ Shadow, voor ‘Science of Fear’, omdat het nummer nog ‘iets’ miste. DJ Shadow stuurde een bestand met duistere pulserende electronicaklanken, die nu aan het begin en het eind van het lied geplakt zitten.

De samenwerking in de studio verliep niet probleemloos. „Apparatuur ging kapot, en soms mislukte een opname. We waren een maand aan het werk, met zijn vieren plus Jim en zijn assistenten. Soms liepen de spanningen op”, zegt Sillito. Daar was het dat Mandagi woedend de zangruimte uitstoof en een technicus de mantel uitveegde. Mandagi: „Ik stond in het hok waarin de zang wordt opgenomen, en een van de assistenten behandelde me alsof ik een kind was, waar de anderen bij waren. Daar kon ik niet tegen.” Sillito: „Het was eigenlijk nogal grappig. Wij stonden te spelen en hadden helemaal niet door dat Dougy boos was. Dus toen ik hem met een vertrokken gezicht zag binnen stormen, dacht ik ‘Wat heb ik verkeerd gespeeld?’. Maar toen liep hij langs me, naar die arme assistent.”

Bijkomende factor bij de oplopende spanning was de hoge verwachting die de band gewekt had. Vlak voor de opnamen begonnen, had Temper Trap opgetreden op twee festivals waar de internationale muziekgemeenschap samenkomt: Music Expo en SWSX. Op beide festivals had de groep het publiek overtuigd: hier stond de hoop voor de toekomst.

De muzikanten verhuisden naar Londen, brachten hun cd uit en maakten de verwachtingen waar: hun single ‘Sweet Disposition’ werd een internationale hit en de optredens zijn overal uitverkocht. Het mooiste is dat Temper Trap nu ook in Australië wordt erkend, aldus Sillito. „In Australië kregen we weinig steun van radio en concertboekers. We gingen weg voordat de cd klaar was, en toen hij eenmaal uit was, werd hij op de Australische radio niet gedraaid. Maar nu we overal populair worden kunnen ze niet meer om ons heen. Binnenkort moeten we naar huis omdat we genomineerd zijn voor de Aria, de Australische versie van de Grammy. Dat is een triomf.”

Temper Trap treedt donderdag op in Doornroosje, Nijmegen; zondag in Paradiso, A’dam

    • Hester Carvalho