Alsof Snoop de verkeerde studio is binnengestapt

cd hiphop

Snoop Dogg Malice N Wonderland **

Het probleem met dit tiende officiële soloalbum is niet dat Snoop Dogg versleten verhaaltjes vertelt over gangs, pooiers, wiet en seks, en te stoned of te lui is om wat goede zinnen te verzinnen (‘Then we go back and forth like it’s pingpong, knowing I should just ring your bell, dingdong’). Want, tja, dat was op de vorige negen albums natuurlijk ook zo. Maar die waren vaak briljant door de fantastische producties, Snoops heerlijk ontspannen rapstijl en zijn kleurrijke karakter. De fluwelen raps waarmee hij begin jaren negentig eigenhandig gangsta rap vertraagde, leverde ook recenter nog parels op als ‘Beautiful’ en ‘Drop It Like It’s Hot’.

Maar Snoop klinkt op dit album zoals hij normaliter op het werk van anderen klinkt; als een matte gastrapper die even een vuilniszak wiet komt ophalen. De r&b-nummers met The Dream, R. Kelly en vooral Jazmine Sullivan maken best indruk, behalve wanneer Snoop erdoorheen begint te neuzelen. Op de eentonige clubbounce met Lil Jon en peuterspeelzaalrap met Soulja Boy klinkt Snoop alsof hij met zijn stonede hoofd de verkeerde studio is binnengestapt. Zelfs hiphopheld Snoop Dogg kan niet alles op de automatische piloot.

Saul van Stapele

    • Saul van Stapele