Hè, daar gaan we weer, dacht Mutsaers

Charlotte Mutsaers kreeg vanochtend een telefoontje. De boodschap drong niet meteen tot haar door.

Ze dronk koffie met haar man bij de Hema, toen plots haar telefoon rinkelde. „Mevrouw Mutsaers, u bent voorgedragen voor de P.C. Hooftprijs”, klonk een stem. Charlotte Mutsaers: „Ik dacht: oh nee, voorgedragen. Wat heb ik daar nou aan! Ik ben wel vaker genomineerd geweest voor een prijs. Toen bleek dat voorgedragen betekent dat je ’m hebt!”

Schrijfster, essayist en schilder Charlotte Mutsaers is „boven de wolken” over het feit dat ze vanochtend de P.C. Hooftprijs won, de belangrijkste literaire prijs in Nederland. Ze had het niet verwacht, want ze houdt zich volgens eigen zeggen niet bezig met nominaties en prijzen. „Voor je het weet, ben je erop gespitst.”

In mei van dit jaar nog liep Mutsaers de Librisprijs mis, ook al was ze de gedoodverfde winnaar met haar roman Koetsier Herfst. „Daarom dacht ik vanochtend bij dat telefoontje ook even: Daar gaan we weer.”

Ze krijgt de prijs voor haar hele oeuvre: haar proza – „twee volumineuze romans en een kleintje”, zoals ze het zelf zegt – en de essays. Dat de jury haar roemt om haar onbevangenheid, haar beeldende taal en haar mentaliteit, beschouwt ze als een groot compliment.

„Ik ben heel zorgvuldig op de vorm, en zit daarbij voortdurend met mijn kop in de literatuur. Dan loopt een schrijver wel het risico dat hij het echte leven verwaarloost. Maar zo zit ik niet in elkaar. Ik probeer het echte leven in mijn fictie ook veel aandacht en tijd te geven, zodat het geloofwaardig wordt.”

Hoe de dag, die zo rustig met een kopje koffie in de Hema begon, zal gaan verlopen, weet ze niet. „Ik ga nu eerst mascara opdoen, voor de fotograaf. En mijn man is naar buiten, op zoek naar champagne.”

    • Yaël Vinckx