Afluisteren

Op de burelen van de Duitse televisiezender WDR aan de Koetoezov-boulevard was onlangs lekkage. De hele parketvloer was kromgetrokken en moest worden vervangen. Toen de loodgieters waren gebeld, meldde de FSB zich ineens. Zij zouden wel voor de reparatie zorgen. ,,Ik wist niet dat de FSB over loodgieters beschikte”, zei mijn  Duitse collega die me over die opmerkelijke gebeurtenis vertelde.

Nu gaat iedere diplomaat in Moskou ervan uit dat hij wordt afgeluisterd. Je kunt je daar wel iets bij voorstellen, want diplomaten hebben altijd wel iets te melden dat voor Rusland interessant kan zijn. Maar aangezien zij rekening houden met dat afluisteren zal er buiten de afluistervrije ruimte op de ambassade nooit iets worden gezegd dat echt van staatsbelang is.

Waarom journalisten, en zeker die van de televisie, worden afgeluisterd, blijft voor mij altijd een raadsel. Het zou veel beter zijn om naar hun product op het beeldscherm of in de krant te kijken om te zien waar ze mee bezig zijn. En wat dan nog?

Wel zou ik graag eens naar zo’n afluistercentrale gaan, om te zien hoe al die vertalers die kilometers banden uitwerken om ze vervolgens te interpreteren en er een rapport over te schrijven. De Duitse speelfilm Das Leben der Anderen liet een paar jaar geleden zien hoe dat afluisteren in de DDR ging.  Een agent zat op zolder achter een bandrecorder. Aangezien in Rusland nooit zoveel verandert, zou het hier ook zo moeten gaan. Ik ben dan ook benieuwd of er in de enorme bunker onder mijn Moskouse huis, waar tijdens de Koude Oorlog een commandocentrum van het Rode Leger was gehuisvest, ook zo’n mannetje zit.

    • Michel Krielaars