Tijdschrift

Het is toeval, maar precies in het jaar dat de omzet van architectenbureaus met 43 procent terugloopt, is uitgeverij SUN begonnen met Beyond, een Engelstalig bookazine voor ‘stedelijke fictie en architectonisch schrijven.’ Dat komt mooi uit: nu architecten niet meer zo veel te doen hebben, kunnen ze zich wijden aan het schrijven van verhalen voor Beyond.

In het tweede nummer van Beyond, gewijd aan ‘values en symptoms’, wordt Truman Capote’s beroemde In Cold Blood genoemd als voorbeeld van een beschrijving van een waar gebeurde geschiedenis met de middelen van fictie. Jammer genoeg wordt het niveau van In Cold Blood niet gehaald. Vooral de architectuurtheoretici uit academische kringen – en dat zijn de meeste schrijvers in Beyond – denken dat het genoeg is om een betoog in dialoogvorm of een verslag in dagboekvorm te gieten om ‘stedelijke fictie’ te schrijven. Dat blijkt een misvatting: hoewel bijvoorbeeld Roche & Sie(n) ‘Endlessness’ als gesprek hebben opgeschreven, is het resultaat net zo hermetisch als de gebruikelijke architectuurtractaten waarin de lezer in bijna elke alinea om de oren wordt geslagen met verwijzingen en citaten van filosofen, sociologen, schrijvers en ontwerpers.

De leesbaarste stukken in Beyond zijn dan ook van echte fictieschrijvers. Zo beschrijft Douglas Coupland een vermakelijk telefoongesprek met zijn ouders die melden dat ze van hun geloof zijn afgevallen. Maar erg veel heeft dit niet met architectuur te maken. Dit geldt niet voor de mooiste bijdrage, ‘Pavillion of the future’ van de Portugese schrijver Rui Zink, een geheimzinnige trialoog van twee mannen en een vrouw, die wekenlang staan te wachten om het Paviljoen van de toekomst binnen te gaan en speculeren over wat ze daarbinnen zullen beleven.

    • Bernard Hulsman