Tiger en Johan

Merkwaardig landje toch, dat Amerika.

Men staat er nu, in een aanval van gedeeld afgrijzen, op zijn achterste benen omdat een sportheld overspel pleegde. Tiger Woods is de boosdoener, een man met een braaf imago en uitblinker in de al even brave golfsport.

Woods moet bloeden, omdat hij een geheim leven leidde dat volledig in strijd was met zijn openbare leven.

Dat zijn vrouw hem nu de bons wil geven – begrijpelijk. Maar is het niet een beetje kinderachtig dat de hele natie hem met één machtige zwiep van de collectieve verontwaardiging aan de kant veegt?

Zelfs de serieuzere media doen eraan mee. Maureen Dowd, invloedrijk columniste van The New York Times, schrijft dat Woods de verguizing aan zichzelf te wijten heeft.

Hij moet zich niet verstoppen, schrijft ze, maar zijn fouten toegeven want we leven nu eenmaal in een tijd waarin „privacy passé is” en sommige media dik betalen „voor ware bekentenissen en valse werkelijkheid”.

Privacy passé? Ook al voor The New York Times? Daar kijk ik van op. Als Tiger Woods wil zwijgen over zijn privéleven, lijkt me dat zijn goed recht. Hij is aan zijn vrouw en kinderen verantwoording verschuldigd, niet aan de Amerikaanse samenleving.

Was Clinton zo openhartig toen zijn affaire met Monica Lewinsky uitlekte? Hij beweerde dat hij geen seksuele relatie met haar had gehad, maar hij wist niet dat ze haar jurkje met zijn zaadvlekken bewaard had. Bill kwam er goed mee weg. Iedereen vergaf hem, eerst Hillary, toen de hele natie.

De rest van de wereld haalde zijn schouders op, men had wel iets anders aan het hoofd. Sommige landen hadden hun eigen helden met een geheim leven, zoals Frankrijk met Mitterrand. Daar heerste meer verbazing dan verontwaardiging.

Woods moet bloeden voor zijn hypocrisie, zou je kunnen zeggen. Als hij een openlijke rokkenjager was geweest, had men hem niets verweten. Kijk naar Frank Sinatra, Mohammed Ali, Jack Nicholson en al die andere iconen van deamusementsindustrie die het niet zo nauw namen met de huwelijksmoraal.

Toch kun je Woods ook als een slachtoffer zien van de hypocrisie van al die Amerikaanse mannen en vrouwen die nu doen alsof overspel in hun eigen leven niet voorkomt. De cijfers, weten we allang, spreken heel andere taal.

Ik vroeg me af hoe we in Nederland op zulk nieuws zouden hebben gereageerd. Helaas hebben we op sportief gebied geen pendant van Tiger Woods. Sven Kramer is toch andere koek.

Johan Cruijff kwam in de buurt toen hij op het hoogtepunt van zijn roem en prestige stond.

Hij had als voorbeeldig gezinshoofd een met Tiger Woods vergelijkbaar imago. Er werd in 1974 even gefluisterd dat hij in een Duits hotel aan gemengd zwemmen had gedaan. Een nationaal schandaal is het echter nooit geworden, hoewel we misschien wel om die reden de finale verloren, want Danny zou erg boos zijn geweest op Johan.

Stel dat in die jaren was gebleken dat Cruijff in het strafschopgebied van de liefde doorlopend overactief was geweest. Zouden Ajax, NOS Sport, De Telegraaf en de voetbalfans hem in de ban hebben gedaan? Geen denken aan. Nederland kan wel hysterisch zijn, maar op het gebied van de liefde valt het nog wel mee.

    • Frits Abrahams