Hoe de speler Tiger de player Tiger werd

Tiger Woods ramde onlangs een brandkraan vlakbij huis.

Omdat hij weigert openheid te geven, wordt er volop gespeculeerd. Met karaktermoord als gevolg.

WINDERMERE, FL - NOVEMBER 30: Media park outside of the Isleworth community, which is home to Tiger Woods on November 30, 2009 in Windermere, Florida. Tiger Woods has not spoken with media or Florida Highway Patrol since he drove his SUV into a fire hydrant and tree outside his Florida home in the early hours of November 27. Gerardo Mora/Getty Images/AFP == FOR NEWSPAPERS, INTERNET, TELCOS & TELEVISION USE ONLY == AFP

De affaire heeft ’m in ieder geval een gouden medaille gekost. Gisteren besloot de Californische senator Joe Baca dat golficoon Tiger Woods geen ‘Congressional Gold Medal’ verdient. Die medaille had de beroemdste en rijkste sportman van het land moeten krijgen voor good sportsmanship en breaking down barriers in golf. Maar door de ontwikkelingen sinds een bizar auto-ongeluk twee weken geleden lijken die kwalificaties niet langer van toepassing.

De val van Tiger Woods voltrekt zich sinds dat ongeluk in een furieus tempo. De affaire is inmiddels uitgegroeid tot een karaktermoord die door de hele natie wordt gevolgd.

Eerst even de feiten. In de nacht van 27 november ramde Tiger Woods met zijn Cadillac Escalade een brandkraan bij het verlaten van zijn huis. De wagen kwam op het terrein van de buren tegen een boom tot stilstand. Woods verbleef even in het ziekenhuis, maar was snel weer thuis. De verkeerspolitie vroeg vervolgens om opheldering, maar de golfer was niet voor commentaar beschikbaar.

De speculaties begonnen de volgende dag onmiddellijk. Elin Nordegren, Woods’ Zweedse vrouw, verklaarde tegen de politie dat zij met een golfclub de achterruit van de auto had ingeslagen. Om hem te bevrijden. Maar hoe geloofwaardig is dat, bij zo’n enorme auto? Een zijruitje was logischer geweest. Hadden ze niet eigenlijk een echtelijke ruzie gehad, omdat Woods een minnares zou hebben?

Inmiddels is de woning van Tiger Woods in Isleworth, een buitenwijk van Orlando (Florida) veranderd in een bunker. Niemand weet wat er zich precies afspeelt, of wie er op dit moment verblijven. Elin Nordegren zou het huis inmiddels hebben verlaten en zijn opgevangen door vrienden in de buurt. Haar moeder en tweelingzus zijn vorige week overgekomen uit Zweden. Woods is waarschijnlijk nog in het huis, waar de twee kinderen (Axel van twee en Charlie van nog geen één) zich bevinden weet niemand.

En Woods doet er het zwijgen toe, op twee berichten op zijn officiële website na. Daarin staat niet wat er de nacht van het ongeluk is gebeurd. Wel biedt hij in het tweede bericht, van 2 december, zijn gezin zijn excuses aan: ‘I have let my family down and I regret those transgressions with all of my heart. I have not been true to my values and the behavior my family deserves. I am not without faults and I am far short of perfect. (...) For all of those who have supported me over the years, I offer my profound apology.’

Zolang Tiger Woods weigert openheid van zaken te geven, wordt het nieuwsvacuüm gevuld met zijn maîtresses. De afgelopen weken diende de één na de ander zich aan. Amerika verkeert inmiddels on a first name basis met drie van nu in totaal dertien dames die zich kennelijk in zijn belangstelling mochten verheugen: Jaimee (Grabbs), Kalika (Moquin) en Rachel (Uchitel).

Hun exotische achternamen staan in geen verhouding tot hun status. Ze zijn of waren werkzaam als cocktail waitress of in een nachtclub. Twee zijn actief in de porno-industrie. Ter vergelijking: Elin Nordegren is een ministersdochter uit Zweden. Ze werd aan Woods gekoppeld door een bevriende golfer uit Zweden, bij wie ze als oppas werkte. Die heeft daar inmiddels zijn excuses voor aangeboden. Hij heeft zich naar eigen zeggen vergist in Woods.

De vraag is wat de desintegratie van zijn privéleven voor gevolgen heeft voor de carrière van Tiger Woods. Afgelopen weekeinde was de pers nog eensgezind in zijn oordeel: weinig, zo lang hij straks bij terugkeer op de golflinks maar weer wint. Inmiddels is sprake van voortschrijdend inzicht: zijn imago als onkreukbare sportman ligt in duigen.

En als hij niet snel zijn zonden opbiecht in een praatprogramma, liefst in gezelschap van zijn vrouw, is er nog een gevaar. Eldrick Tont Woods, de man met Afro-Amerikaans, Thais, Chinees, Cherokee en Nederlands bloed, was een postraciaal voorbeeld voor president Barack Obama. Nu is hij een zwarte man die viel voor blonde vrouwen. De naam die nu aan hem wordt gekoppeld is niet langer die van de president, maar van een andere gevallen sportman: ex-footballster O.J. Simpson. Stereotypering dreigt, van een rampzalige soort.

Ter vergelijking: twee weken terug stond Tiger Woods nog bekend als de rijkste sportman ter wereld; volgens het gezaghebbende tijdschrift Forbes is hij de eerste sportmiljardair ter wereld. Hij wordt gezien als een van de succesvolste atleten ter wereld, met 14 overwinningen in de belangrijkste golftoernooien sinds hij in 1996 op 21-jarige leeftijd prof werd.

Zeker zo belangrijk was zijn onkreukbare imago. Woods gold als voorbeeld voor ambitieuze kinderen en werd bewonderd door ondernemend en succesvol Amerika. In een land dat snakt naar helden, naar mannen en vrouwen die zowel bovenmenselijke prestaties leveren als een edel en onbevlekt karakter bezitten, was Tiger Woods de onbetwistbare nummer één – boven alle verdenking verheven.

De enige die op sportief gebied aan hem kon tippen was Derek Jeter, profhonkballer en aanvoerder van de New York Yankees. Maar Jeter heeft een minpuntje: hij is de (eeuwige) begeerlijkste vrijgezel van het land, een man die niet alleen in sportief, maar ook in romantisch opzicht alles uit New York haalt wat die stad te bieden heeft.

Jeter is vooral populair bij studentes en jonge vrouwen, Woods werd bewonderd door gezinnen in de buitenwijken. Hij was minder een sekssymbool dan Jeter, maar voor het bedrijfsleven wel zo aantrekkelijk. Met een hoogblonde vrouw en twee schattige kinderen op de achtergrond liet hij zich verkopen als de Amerikaanse droom. Hij had de allure van een exportproduct. Geen wonder dat bedrijven als Nike, Gillette en Gatorade (sportdrank) voor hem in de rij stonden.

Tiger Woods strijkt jaarlijks meer dan 100 miljoen dollar op aan reclamegeld. Vorige week nog spraken Nike en Gillette hun vertrouwen in hem uit. Deze week verraste Gatorade met het bericht dat de sponsoring van Woods wordt stopgezet. Het bedrijf voegde daar weliswaar aan toe dat de beslissing maanden geleden al was genomen, maar toch: de mededeling komt zacht gezegd op een onfortuinlijk moment.

Het Amerikaanse mediaonderzoeksbureau Nielsen heeft intussen vastgesteld dat de laatste prime time televisiespot met Woods een spotje was van Gilette, op 29 november. Het vertrouwen dat zijn grootste sponsors in Woods hebben uitgesproken, is blijkbaar niet grenzeloos.

Een vallende sportheld doet het in Amerika bijna net zo goed als een winnende sportheld, maar in het geval van Tiger Woods gaat dat niet op. Amerika volgt zijn dreigende ondergang geboeid, maar ook met afgrijzen. Te veel Amerikanen hebben te veel energie in hem geïnvesteerd om zijn geworstel nu met Schadenfreude gade te slaan. Tiger Woods was een icoon in een voor het land moeilijke tijd. Een Amerikaanse kampioen, boven alle twijfel verheven.

Helaas, dat tijdperk is afgesloten. Maureen Dowd, columniste van The New York Times, schreef zondag: ‘De enige tegen wie we nu nog kunnen opkijken, is Derek Jeter.’

De echtgenote van Woods zou haar conclusie al hebben getrokken. Volgens geruchten onderhandelt zij met haar echtgenoot over de ontbinding van het huwelijkscontract. Met minder dan 300 miljoen dollar neemt ze naar verluidt geen genoegen.

    • Menno de Galan