Twee keffertjes in de kuit van de postbode

Daar gaan we weer. De laatste druppels na het onweer van de kredietcrisis zijn nog niet gevallen of postbedrijf TNT wordt opgeschrikt door twee investeerders die met een ultraklein aandeel de koers van het hele bedrijf proberen te verleggen. De Canadese vermogensbeheerder Aimco en het Amerikaanse hedgefonds Jana willen afdwingen dat TNT zijn postactiviteiten afsplitst en zich concentreert op de Europese pakket- en expressmarkt. Daar moet het dan de grootste worden.

Maar hoe doe je dat, zo’n omvorming? Post verkopen en met de opbrengst op overnametoer gaan? Dat is nogal onwaarschijnlijk, want die financiële slagkracht heeft TNT helemaal niet. Tenzij de balans passend wordt verlengd en er met relatief minder eigen vermogen en meer schuld wordt gewerkt. En dat brengt, niet geheel toevallig, ook op de korte termijn het rendement op eigen vermogen omhoog. Maar daar zal het de twee onbaatzuchtige fondsen niet om te doen zijn, toch? Die zijn strategisch bezig en, aannemelijk, voor de lange termijn.

Wat is er eigenlijk mis met TNT? Sinds het aandeel aan de beurs is genoteerd, elf jaar geleden, heeft het de AEX-index zeer ruim verslagen. Dit jaar is het aandeel met meer dan 50 procent gestegen, zo’n beetje het dubbele van de index.

Voor de Amerikanen onder ons: deze prestaties gaan versterkt op als het aandeel wordt afgezet tegen de Standard & Poor’s -500-index, uitgedrukt in euro’s.

Meer kan altijd uiteraard. Maar het staat zo goed als vast dat, als TNT de gevraagde strategie uitvoert het weliswaar een leidende positie in Europa zal krijgen – maar dan wel als dochter van de concurrent waaraan het wordt verkocht. Want dat is de veel voor hand liggender manier waarop een belegger snelle winst kan maken.

Daar is op zich niets mis mee. Dog eats dog, en consolideren van een markt betekent dat sommige bedrijven niet zelfstandig overleven. Maar de tijd is wel voorbij dat twee snelle beleggers met een minimum aan investeringen de koers van een heel concern denken te bepalen. Als ze zo graag op de stoel van de ondernemer gaan zitten, dan kan dat. Maar dan kopen ze de hele tent, zetten hun kapitaal werkelijk op het spel, als bewijs dat ze er zelf voor de lange termijn daadwerkelijk in geloven.

Blaffen langs de zijlijn is zó pré-2008. Het management van TNT zou moeten doen wat Rijkman Groenink naliet toen The Children’s Investment Fund van zijn ABN Amro met een soortgelijke aanpak opgejaagd wild maakte: een beleefd kopje koffie, en tot ziens maar weer.

Maarten Schinkel

    • Maarten Schinkel