Leipe kostgangers

‘Onze-Lieve-Heer heeft vreemde kostgangers’, zegt mijn oma vaak. ‘Je hep leipe mensuh, ouwe’, zegt mijn buurjongen regelmatig. Ze bedoelen hetzelfde. Op deze wereld lopen veel eigenzinnige figuren rond. Het zou me niets verbazen als ze in aantal toenemen hoe langer ‘De Crisis’ voortduurt (een rijkaard die bankroet gaat, schijnt niet zelden een comeback te maken als zelfverklaarde Napoleon of Caesar). Deze mensen lopen in een aparte outfit, schreeuwen leuzen of leven te midden van een eigenaardig interieur. Ik vind dat we die mensen nodig hebben. Gewoon om ons te helpen herinneren dat het eigenlijk niet zo nodig hoeft: ‘normaal zijn’. Sterker nog, ik vind ze vaak minder beangstigend dan menig gelikte krijtstreepdrager waar elke vorm van menselijkheid uit lijkt te zijn verdwenen.

Hier alle mooie types beschrijven die ik in het oog houd,voert wellicht te ver. Toch wil ik er twee de geschiedenisboeken inschrijven (of in ieder geval het NRC-archief in). De eerste is een fluitende Afrikaan die in rode broek en gele jas de stad rondmarcheert. Ik volg hem al een jaar of tien. Vrolijk stiefelt hij tussen het winkelpubliek door en fluit opgewekt het wijsje: ‘Ol’ Macdonald had a farm, hi ha hia ho’.

Nu is dit niet een heel schokkend aangezicht (zoals de twee meter lange lijkbleke travestiet in string en netkousen die regelmatig door dezelfde straten loopt), maar als je beseft dat hij dit al jaren doet, dan vraag je je toch af hoe het zit. Hoe trekt die man zijn sokken aan ’s ochtends? Hoe vraagt hij een vrouw mee uit eten? Ol’ Macdonald had a farm hi ha hi ha ho…

Ik heb ook regelmatig gesprekjes met een Engelssprekende indiaan. Een melancholisch type. Toen ik hem een aantal jaar geleden voor het eerst sprak, vroeg ik hem waarom hij altijd op badslippers liep. Het bleek dat het voor hem onmogelijk was goede schoenen te vinden. In Nederland was hij elke mogelijke schoenenwinkel afgegaan, zonder resultaat. Zelfs in Amerika hadden ze niet de juiste schoenen. Zo dwaalt hij schoenloos door de buurt en helpt rupsen oversteken. Ik had hem al een tijdje niet gezien en kwam hem laatst weer tegen. ‘How are the shoes?’, vroeg ik. Hij schudde treurig zijn hoofd en zei: ‘Still no shoes man, still no shoes.’

Student Kimon (26) is alvast begonnen met zijn carrière en schrijft graag over de wonderbaarlijke tijden waarin hij leeft.

    • Kimon Moerbeek