Stuur juist geen soldaten meer naar Afghanistan

Historicus Arend Jan Boekestijn vindt dat militair ingrijpen door het Westen nog altijd een antwoord is op de jihaddreiging vanuit Afghanistan (Opiniepagina, 7 december). Met name de claim die Pakistaanse sympathisanten zouden kunnen leggen op het Pakistaanse kernwapen. Boekestijn vergeet dat Afghanistan al twee eeuwen in staat van oorlog verkeert en dat het weinig te verliezen heeft. En wie weinig te verliezen heeft, is doorgaans bereid veel te incasseren bij het aangaan van een strijd.

Afghanistan heeft afwisselend hulp ontvangen en oorlog gevoerd met Engeland, de Sovjet-Unie en nu met Amerika. Nog nooit in de geschiedenis heeft een land of bondgenootschap gewonnen van Afghanistan. Dit heeft niets te maken met de vraag wie het sterkst is, het heeft eerder te maken met het doel dat wordt beoogd door diegenen die Afghanistan de oorlog verklaren. Zolang er kernwapens zijn, moet het streven zijn deze te vernietigen, overal in de wereld. Een beschaving willen veranderen is kolonialisme. In dit geval komt het, zoals Boekestijn beschrijft, voort uit angst voor het jihadisme. Militair ingrijpen en onderdrukking zijn onverbrekelijk met elkaar verbonden en rijmen niet met opbouwwerk zoals het militair ingrijpen steeds is verkocht. Het is daarom niet te verteren dat Boekestijn pleit voor de lange adem en harder militair ingrijpen waarbij nog meer slachtoffers zullen vallen. Bovendien zal juist de behoefte groeien om naar kernwapens te grijpen.

De troepen zullen zich moeten terugtrekken om een zeker evenwicht te herwinnen op economisch, sociaal en geografisch gebied. Ook daar gaat tijd overheen. Immers: een tribaal systeem laat zich niet uitroeien, getuige de Afghaanse geschiedenis. Democratie moet groeien vanuit de bevolking zelf. De mate waarin dat gebeurt bepaalt mede de onderhandelingsbereidheid met andere mogendheden en is veel eerder een weg naar de nucleaire non-proliferatie, overal ter wereld. Het terugtrekken van westerse troepen is in dit geval geen erkenning van verlies, maar is de acceptatie van verschillende beschavingen die recht hebben op hun eigen strijd voor democratie en vooruitgang.

Geeske Boulouize-van Huit

Lelystad

    • Geeske Boulouize-Van Huit