Democratie werkt

Graag was ik naar de vergadering van de Amsterdamse PvdA in Nieuw-West gegaan, maar een bamboestokje kwam ertussen. Vanuit een heg haalde het fel uit naar mijn hoofd en ik zag er opeens uit als iemand die een sabelduel had verloren. Ga je daarmee in Nieuw-West rondlopen, dan is het net of die Marokkaanse jongens het weer gedaan hebben.

Ik was dus aangewezen op de verslaggeving van de audiovisuele media. Dat was behelpen. Op AT5, de Amsterdamse zender, hadden ze geen live-uitzending, maar wel een filmpje over hondendrollen rond één boom in Noord. Het duurde zeker vijf minuten, want op elke drol werd uitvoerig ingezoomd. Toen wist ik weer waarom ik praktisch nooit meer naar die zender kijk.

Bij NOVA bleek verslaggever Tonko Dop helemaal van slag, omdat er zulke onverwachte dingen achter hem gebeurden. Hij fluisterde angstig, alsof Marcouch hem naast de camera met een bamboestokje bedreigde. De stemmen staakten, er kwam misschien een loting, maar het fijne kon hij ons niet vertellen. Een kwartier laten bleek er opeens toch te zijn gestemd en had Baâdoud het alsnog gewonnen, maar het hoe en wat bleef onduidelijk.

Er moest ook eerst een filmpje komen, want dat is een ijzeren eindredactionele wet in Hilversum: het onvermijdelijke filmpje. Daar hebben diverse mensen hard aan gewerkt, dus móét dat worden uitgezonden, relevant of niet: „Filmpje!”

In dit geval had NOVA wat bejaarden in een tehuis naar de veiligheid in de buurt gevraagd. Het antwoord was even voorspelbaar als het bij bejaarden in Nunspeet of Dedemsvaart zou zijn geweest: het was niet veilig genoeg.

Daarna kreeg Twan Huys nog even de kans om Baâdoud, Marcouch en Asscher te interviewen. Asscher lachte de lach der wanhopigen, Marcouch speelde de rol van de nobele verliezer en Baâdoud bleek het charisma van Brezjnev te bezitten. Achter hen zag ik het smalende hoofd van een rechtse blogger die voldaan rondliep.

Ach, PvdA, waarom maken jullie het jezelf toch zo vreselijk moeilijk?

Het was ’s morgens al begonnen met die onhandige blogboodschap van Wouter Bos. De eerste regels: „Ahmed Marcouch vecht maandag voor zijn lijsttrekkerschap in Amsterdam Nieuw-West. Maar eigenlijk gaat het niet om personen, maar om de manier waarop je van een PvdA-bestuurder verwacht dat hij met een onderwerp als integratie omgaat.”

Als het niet om personen gaat, waarom zou je dan Marcouch wel noemen en Baâdoud niet? Of wilde Bos daarmee suggereren dat Baâdoud „met een onderwerp als integratie” minder goed omgaat dan Marcouch? Daarmee sloot Bos zich aan bij Cohen, Asscher en Ploumen die Marcouch ook opzichtig hadden geprezen.

Vanmorgen feliciteert Bos op zijn blog Baâdoud met de woorden: „De leden beslissen en de leden hebben zich gisteren actief en betrokken getoond. Precies wat we nodig hebben. Zo werkt de democratie.”

Precies. Maar als het aan de PvdA-top had gelegen, zou de democratie een tikje anders hebben gewerkt en zou Marcouch met forse rugwind naar zijn zetel zijn geblazen.

Soms vertoont de PvdA masochistische trekjes, alsof er niets boven zelftuchtiging gaat, al of niet met bamboestokje.

    • Frits Abrahams