De biografie van Obama keek me vanuit de boekenkast aan

Ja, ik weet het. De Sint zit alweer lang en breed in Spanje. Maar het gaat hier dan ook om een vooruitblik.

Ik ben vrij nostalgisch aangelegd. Elk jaar, eind september (!), als bij bepaalde supermarktketens de speculaasgeuren in opdracht van de marketingafdeling weer door de winkel worden geblazen, gaat mijn hart sneller kloppen. Dan krijg ik flashbacks naar mijn vroege jeugdjaren waarin ik regelmatig met een fris gewassen wortel bij de kachel zat te wachten op de goedheiligman. Steevast viel ik in slaap voordat de beste kerel met zijn knechten ons huis betrad. En nooit kon ik wachten op die mooie avond, 5 december.

Normaal gesproken keren die sferen elk jaar terug. Maar afgelopen zaterdag, pakjesavond, gebeurde er iets vreemds. Opeens dacht ik: ‘wat zou Obama er eigenlijk van vinden?’. ‘Ah, joh’, dacht ik eerst nog bij mezelf ‘die vindt dat prima’. Als hij zou weten dat Santa Claus hier gewoon een paar onderdanige zwarten onder zich heeft dan zou hij er een mooie speech over schrijven, begripvol glimlachen, hooguit iets zeggen over het feit dat iedereen zijn rituelen heeft en dat we dat moeten respecteren. En toch..., toen mijn kleine nichtjes en neefjes afgelopen zaterdag met ogen vol verwachting hun cadeautjes uitpakten, keek de biografie van Obama me vanuit de boekenkast meewarig aan. Ik verslikte me acuut in een pepernoot.

Wat te doen met dit onaangekondigde morele dilemma? Eerst maar een vriend bellen met Surinaamse roots. „Hey Gerald... wat vind jij nou, eeh, van Sinterklaas en Zwarte Piet?” „Kimon, eerlijk, maar als er niks verandert laat ik het mijn kinderen later zeker boycotten. Sorry, maar het is gewoon te pijnlijk.” En daar ging mijn jaarlijkse feest der zoete jeugdherinneringen. Maar opeens diende zich een helder moment aan. Een glashelder moment. Ik had de oplossing om dit onbetaalbare stukje Hollandsch genoegen veilig de 21ste eeuw binnen te loodsen.

Als we nou vanaf volgend jaar alles, maar dan ook alles hetzelfde laten. Op één dingetje na: met ingang van 2010 draaien we de rollen om. In het vervolg doen we het gewoon met Zwarte Klaas en Witte Piet. Zelfde speculaas, zelfde marsepein, cadeautjes en gezelligheid. De liedjes hebben wat aanpassing nodig, maar dat is minimaal. En dan stel ik me voor dat we voor de landelijke intocht Prem vragen als wijze Zwarte Klaas en, in het kader van het in standhouden van nationaal cultureel erfgoed, de gehele PVV-fractie voor de rol van jonglerende Witte Pieten.

Prachtig toch? En iedereen tevreden.

Kimon Moerbeek

Student Kimon (26) is alvast begonnen met zijn carrière en schrijft graag over de wonderbaarlijke tijden waarin hij leeft.

    • Kimon Moerbeek