Drie heksen en een visboer in een eng poppenhuis

Theater

The New Elec-tric Ballroom

door het Nat. Toneel. T/m 16/1 NT-Gebouw Den Haag en A’dam. nationaletoneel.nl ****

Na te zijn afgewezen door hun grote liefde, hebben twee zusters veertig jaar lang de tijd stilgezet. Ze blijven binnen en spelen telkenmale opnieuw de afwijzing na. Een visboer wordt gevangen genomen. Hij moet het goedmaken door, verkleed als rocker, het derde zusje te verleiden. Maar ook hij kan de cyclus van zelfkwelling niet doorbreken.

De plot van The New Electric Ballroom, een toneelstuk van de Ierse schrijver Enda Walsh (1967), heeft de aangenaam herkenbare klank van een oerverhaal, en van een stilstaand drama. Dat past goed in het oeuvre van de Duits-Nederlandse regisseur Susanne Kennedy. In eerdere stukken sloot zij de personages al op in een gesloten, vervallen ruimte, waar ze met rituele handelingen het drama van hun leven moeten herbeleven.

De heksachtige zusters vol levensangst worden treffend laconiek gespeeld door Nettie Blanken en Juul Vrijdag, als oudere dames die hun stevige lijven in meisjeskleding hebben geperst. Cigdem Teke heeft als het derde zusje een enorme laag make-up op, om haar ouder te maken. Kennedy omschreef ze zelf als bewoners van een „eng poppenhuis”. Hangerig repetitief voeren zij hun verleidelijk bedoelde bewegingen uit: grepen in het kruis, opgetilde rokjes, uitdagende dansjes.

Op een sokkel aan de achterwand, vastgebonden in een tuigje, kijkt Jochum ten Haaf lijdzaam toe, als de gevangengenomen visboer. Wanneer hij van zijn sokkel mag, om te worden gewassen door Nettie Blanken en vervolgens zijn gedrongen gestalte in een te groot rock’n’roll-pak te hijsen, komt de voorstelling even in beweging. De drie heksjes en hun prooi tonen raak de geestige naargeestigheid die Kennedy zoekt.

Wilfred Takken

    • Wilfred Takken