Scooters en een digitale rat

Joris Luyendijk speelt met nieuwe journalistiek. Deze week beantwoordt hij lezersvragen.

Via de reacties op zijn razendknap verborgen hoekje op de NRC-site, de tamtam en zijn reizen door ons prachtland, oogst uw correspondent bij zijn lezers vier typen opmerkingen:

Vraag 1: Waar gaat dit over?

Antwoord: ik experimenteer hier nu driekwart jaar met nieuwe journalistiek over innovatie en duurzaamheid. Ik probeer zowel kritisch als constructief te schrijven, zowel spannend als genuanceerd. Daarom zet ik een concrete vraag centraal: zijn elektrische auto’s een goed idee, en moet Nederland daar als eerste mee verder? Ik wil lezers ook uit hun traditionele passieve rol halen, en ze, hoogdravend gezegd, niet aanspreken als consument maar als burger. Dat betekent mogelijkheden voor participatie, met kennis, geld of inzet.

Vraag 2: is die elektrische auto een goed idee?

Antwoord: goede vraag. Ik besef nu mijn eigen onwetendheid en ga mijn rol herzien. Ik word – als het lukt – een soort regisseur van de kennisverzameling, -ontwikkeling en -overdracht rond elektrische auto’s, dit alles op het web met als uithangbord onder andere deze column. Het is een complex avontuur, en dat is ook het antwoord erop.

Vraag 3: wanneer kom je weer eens uit je bureaustoel?

Antwoord: Snel weer, en ik mag alvast een exclusief interview aankondigen met de Rijksdienst voor het Wegverkeer. Ik ben ook op een hoorzitting van de Tweede Kamer geweest, en zodra mijn depressie daarover is overwonnen, lever ik ook hierover een verhaal.

Vraag 4: waar gaat die scooterprijsvraag over en wie heeft hem gewonnen?

Antwoord: Welaan, de scooterprijsvraag was zo’n mogelijkheid voor lezers om mee te doen. Ik kreeg begin deze herfst als honorarium ergens twee elektrische scooters, en stelde die beschikbaar voor de lezer met het beste idee voor gebruik ervan. Er kwamen tientallen voorstellen, waarop via de site konden worden gestemd.

Nu zijn we drie weken verder, en het is een beetje mislukt. De site van NRC bleek eenvoudig te kraken; sommige inzenders kregen binnen een half uur drieduizend stemmen. Als u weet dat een pagina op mijn site per week hooguit tweeduizend keer wordt bezocht, dan ruikt u net als uw correspondent een digitale rat. À propos, en dan houd ik echt op met constructieve kritiek op mijn lievelingskrant NRC, althans voor 2009: hoe kun je als krant wel je dvd-verkoop in orde hebben, en je cruises, en je wijnassortiment, maar niet je website? Want er zijn nog tal van wildmakende beperkingen op de site.

Terug naar de scooters. Ik had zelf ook nog eens geprutst want door een blunder verschenen 16 inzendingen nooit op de site. Opgeteld bij die gekraakte verkiezingen dacht ik: tijd voor robuust ingrijpen. We gaan het dus anders doen. Alle inzenders mogen, als ze willen, een paar weken één zo’n scooter gebruiken. Ze kunnen over dat gebruik verslag doen op een speciale site van Facebook, waarna bezoekers van Facebook wier sympathie is gewekt, een (kleine) bijdrage kunnen overmaken voor de aanschaf van een scooter van specifiek die inzender. Het is een experiment, en levert in ieder geval een schat aan informatie op van gebruikers. Bij succes is de volgende stap om hetzelfde met elektrische auto’s te doen; zo bouwen we een gebruikerspanel zonder pr-bijsmaak.

Alles op zijn tijd. Is dit leuk om te doen? Ja, enorm. Gaat het lukken? Wie weet, het leerproces en contact met allerlei nieuwe mensen zijn al beloning genoeg. Valt er veel te leren? Ongelofelijk veel. Wat er allemaal aan nieuws valt op te zetten en uit te dragen dankzij de gratis e-mail, zoekmachines, Google Maps, Facebook... De eerste krant die niet alleen snapt dat haar lezers een community vormen maar hier ook naar handelt, wacht een grootse toekomst. Ahum. En mag ik dan in dat verband, hopend dat ik nog niet ben ingehaald door de feiten, deze gedachte toevoegen:

NRC staat te koop voor zo’n 65 miljoen euro. NRC heeft meer dan 200.000 abonnees. Als iedere lezer nu een (verhandelbare) obligatielening van 300 euro verstrekt, kan de krant een lezerscoöperatie worden. Obligatiehouders krijgen een leuke rente, minder dan de 20 procent die de vorige eigenaar uit NRC zoog, maar meer dan op een spaarrekening. Het is louter gekkigheid, edoch als iedereen die dit leest even een e-mail stuurt naar nrcisvanons@gmail.com met als subject ‘ik doe mee’ dan schrijven we maandagochtend wereldwijd persgeschiedenis.

Zie nrc.nl/nrcweekblad voorhet weblog van Joris Luyendijk

    • Joris Luyendijk