Hoerengracht

Soms kan een kunstwerk je zo doen verlangen naar ‘de goeie oude tijd’; de jaren 80 toen het Stedelijk nog open was en er vlakbij de entree in een duistere hoek een schitterend, schaarsverlicht kroegje was neergezet waaruit het geluid van een krakende oude grammofoon nog net te horen was .

The Beanery van Ed Kienholz had zijn deurtjes open. Er stond een suppoost naast die om de paar minuten 3 of 4 nieuwe bezoekers binnen liet.

Het woord ‘installatie’ werd toen voor het eerst genoemd en sindsdien hebben vele kunstenaars het woord ‘installatie’ gebruikt voor volstrekt oninteressante concepten.

Ik herinner me Hoflands column in NRC Handelsblad over dit New Yorkse kroegje met 2 of 3 vaste stamgasten hangend over de tap. Helaas heb ik in Floris van Straatens artikel over ‘The Hoerengracht’ (27 november) nergens een verwijzing gelezen naar dit naar ik meen door het Stedelijk aangekochte kunstwerk. Jammer!

Bij lezing vroeg ik me af of uw redacteur wel wist van het bestaan van The Beanery of, gezien de lange sluitingstijd van het Stedelijk, wellicht nooit heeft kunnen bevroeden dat wij reeds in de vroege jaren tachtig een verrassend, tijdloos kunstwerk van Kienholz in bezit hadden. Graag zou ik willen weten waar deze installatie gebleven is en waarom hij niet/nooit meer in een museum te zien is geweest.

Rotterdam