Een charismatische ploeteraar

Dertien jaar na haar debuut in het proftennis won Amélie Mauresmo haar eerste grandslam. De tenniswereld was eigenlijk te klein voor Momo. Ze nam gisteren afscheid.

FILE - In this July 8 2006 file photo France's Amelie Mauresmo holds the Championship plate, after defeating Belgium's Justine Henin-Hardenne in the Women's Singles final on the Centre Court at Wimbledon. Mauresmo announced Thursday Dec.3, 2009 she retires from tennis. The 30-year-old Frenchwoman, who finished the season ranked No. 21, said Thursday she was quitting the sport for good. (AP Photo/Anja Niedringhaus, File) AP

Ze geldt als een van de aardigste tennissters in het profcircuit. Haar stijl wordt als ‘elegant’ en ‘fantasierijk’ omschreven. En in atletisch opzicht steekt zij menig collega naar de kroon. De Roger Federer van het vrouwentennis: zo zou je Amélie Mauresmo misschien wel het best kunnen omschrijven.

Gisteren zette de Franse tennisster een punt achter haar imposante carrière. Mauresmo (30) kan het niet meer opbrengen om zich dag in dag uit naar de trainingsbaan te slepen. „Het is een beetje verdrietig, maar het is de juiste beslissing”, stelde zij op een persconferentie in Parijs, voordat zij haar tranen de vrije loop liet.

De afgelopen maanden had Mauresmo niet meer gespeeld. Haar laatste partij dateert van begin september, toen de Française in de tweede ronde van de US Open onderuit ging tegen de Canadese Aleksandra Wozniak. Dat zij zich vervolgens terugtrok uit haar laatste twee toernooien van het jaar, was eigenlijk al een voorbode van haar afscheid.

De loopbaan van de blessuregevoelige Mauresmo vertoont veel pieken en dalen. Hoewel haar ranking door de jaren heen constant was – tussen 2001 en 2006 stond zij onafgebroken in de top-10, met haar eerste nummer één notering in 2004 – duurde het lang voordat zij de lof oogstte die iemand van haar klasse toekomt. Dit had vooral te maken met haar grootste zwakte: haar faalangst.

Die zorgde er keer op keer voor dat Mauresmo het op belangrijke momenten liet afweten. Als toeschouwer was het vaak een beproeving om naar Momo te kijken. Een fluwelen backhand afwisselen met zo veel missers – zelfs verstokte fans hadden soms moeite hun vertrouwen in een goede afloop te behouden. Maar het leverde Mauresmo ook een berg sympathie op; charismatische ploeteraars doen het nu eenmaal goed in de (sport)wereld. En dat zij op het Parijse gravel nooit wist te schitteren, werd haar vergeven.

Pas in 2006 – dertien jaar na haar profdebuut – won Mauresmo haar eerste grandslamtoernooi. Op het hardcourt van de Australian Open versloeg zij Justine Henin in de finale, om de Belgische enkele maanden later ook af te troeven bij de eindstrijd op Wimbledon. Daarmee nam Mauresmo revanche op ‘Sydney’, twee jaar eerder, toen Henin er in de finale met het olympische goud vandoor ging.

De Wimbledontitel schonk Mauresmo meer voldoening dan die op de Australian Open, want in Melbourne had Henin de partij gestaakt wegens een maagvirus. „En nu wil ik niéts meer horen over mijn zenuwen”, reageerde de winnares destijds in Londen, terwijl zij de Venus Rosewater Dish in de lucht stak. Met haar tweede grandslamtitel leek Mauresmo haar critici eindelijk het zwijgen op te leggen.

Je kunt het symbolisch noemen dat Mauresmo afscheid neemt in de week dat Henin haar rentree maakt met een demonstratietoernooi in België. Waar de Française het vele trainen eentonig vond, ging het bij Henin juist weer kriebelen. Soms leek het alsof de tenniswereld te klein was voor Mauresmo, die ook van skiën, paardrijden en goede wijnen houdt.

Toen Mauresmo in 1993 het profcircuit binnenstormde, had zij drie doelen. Ze wilde nummer één van de wereld worden, een grandslamtitel winnen en de Fed Cup voor haar land binnenhalen. Dat ze die doelen heeft bereikt, vervult Mauresmo met trots. „Ik heb tien magische jaren achter de rug”, zei de meest succesvolle Franse tennisster sinds Suzanne Lenglen, die vooral tussen 1919 en 1926 glorieerde.

„Eén van de grootste talenten die onze sport heeft voortgebracht”, noemde Kim Clijsters haar collega gisteren. De Belgische maakte dit jaar een succesvolle rentree, maar dát scenario sluit Mauresmo voor zichzelf uit: „Ik heb geleerd nooit ‘nooit’ te zeggen, maar dit is definitief.”

    • Danielle Pinedo