Better to burn out than to fade away

Er is een laatste keer voor alles, werd me verteld. De laatste gedachten verbrand en uitgestrooid. Het laatste geloof gesmoord. De hellepoorten voor altijd gesloten. Net zoals die van de hemel. Ergens daartussen probeer ik voor alles een verklaring te vinden. Voor de laatste keer.

Mijn allerliefste heeft het begeven. Mijn auto Gerda is ten hemel opgegaan. Zondag wordt haar stoffelijk overschot begraven hier in Vlaanderen. Voor haar laatste keer mijn spade die ik voor de eerste keer in de grond zal steken. Ik doe dat voor haar, het is mijn laatste afscheidsgebaar. Haar houten versnellingspook heb ik gehouden, of toch het spook van haar versnellingspook, haar versnellingspookspook dus. Het stelt me gerust om toch nog iets te hebben van mijn achttienjarige afgestorvene. Zij was een Corolla, luxe-editie, Studio Line. Niemand, behalve het rode lichtje, had kunnen voorspellen dat haar einde zo nabij was. Crossend over de autosnelweg, van Brussel naar Gent, begon mijn trouwe Gerda plots hevig te ratelen. Ik dacht dat er een geraamte onder haar buik schuurde, een waar het lijf van was afgeschuurd. Maar het was erger. Een geraamte kan je nog afschudden, een motor zonder olie blokkeert en derailleert. Of zoiets, wat weet ik daar nu van? Kapot is kapot, dat weet ik wel. Gerda knalde gewond en oververhit tegen de vangrail en stierf ter plaatse.

Zaterdag zal ik de hele dag nadenken over zondag, dat weet ik nu al. En maandag zal ik voor de laatste keer aan zondag denken terwijl ik mijn eerste ritje maak met mijn lelijke, nieuwe wagen. En vandaag? Waar zal ik vandaag aan denken?

Vandaag zal ik uiteraard de hele dag de voorbije maand herkauwen. Welke verhalen hadden jullie zo graag gelezen, maar heb ik nagelaten neer te schrijven? Wat voor invalshoek heb ik onbelicht gelaten? Welk lief woordje zoals kussen en strelen en voor altijd in mijn leven, hadden jullie nog graag gedrukt zien staan in jullie nrc.next? Kijk, op de valreep heb ik ze nu toch nog neergeschreven.

Nog zo’n vraag: Waar schoot ik tekort? Schiet ik niet altijd tekort? Ik zal twijfelen, een beetje zoals je je na een geweldige ontmoeting met een geweldig iemand afvraagt: Waarom moest ik nu weer beginnen over die zotte ex van hem? Waarom brandde ik een gat in haar opblaaszetel? Er waren zoveel andere leuke dingen waarover we het konden hebben.

Ik verzuip hier in de onderwerpen, de mogelijkheden, de gemiste kansen. Maar ik zal slikken, ik zal mij omdraaien en verder gaan, tegen 100 per uur de nieuwe uitdagingen aangaan. Ik zal oververhitten, ik zal tegen de vangrail knallen en ik zal zo dadelijk trots, met geheven hoofd, na mijn laatste column, vol overtuiging, samen met Gerda en alle rockgoden scanderen: it’s better to burn out than fade away.

Dit is de laatste bijdrage van Saskia. Maandag begint gastcolumnist Kimon Moerbeek.

    • Saskia de Coster