Column

Armoedig leven

Zo grappig dat die arme Kay van de Linde van zijn bazin met Pauw en Witteman moest bellen om excuses te eisen voor een verkeerd filmpje dat uitgezonden was.

Het schoothondje belde namens Nina naar de redactie en Jeroen en Paul zeiden braaf sorry. Daarop maakte voormalig VEB-directeur Peter Paul de Vries een klein grapje dat Nina zelf beter excuses kon maken aan al die belazerde WOL-aandeelhouders.

Dat had hij beter niet kunnen doen. Want voor hij het wist werd hij gezocht door het stinkend rijke setje Nina en Pietje Storms. Hij moest excuses maken. Er werd hem per mail zelfs een tekst gedicteerd.

Dus je bent rijk, zo rijk dat je dagelijks kunt kiezen uit meerdere smakeloze optrekjes, die je via Ivo Niehe een keer aan het klootjesvolk hebt laten zien, en je windt je op over een grapje van een meneer op een van de vele Nederlandse televisiezenders.

Hoe arm ben je dan? Dan zit je niet echt lekker van je geld te genieten. Meer Dorpsstraat dan Brink dus! Mijn medewerkers hebben ook intensief contact met dit echtpaar gehad. In de laatste oudejaarsconference had ik een paar grapjes over het tweetal gemaakt. Onmiddellijk rinkelde op mijn kantoor de telefoon en gonsde de mail. Nina wilde me spreken, maar helaas: als ik met iedereen waar ik een keer een mopje over tap in discussie moet dan heb ik er nog een dagtaak bij. Dus ze kreeg me niet aan de lijn. Wat mijn management toen opviel was de vasthoudendheid van meneer en mevrouw Storms. Ze kwamen vooral van Nina niet gemakkelijk af. De schat bleef bellen. Meneer Storms liet het bij een krijsende mail, waarin hij mij benaderde alsof ik een handelaar in tweedehands kunstgebitten was. Hij waande zich weer even in zijn Breekijzertijd. SBS-niveau dus.

Ik moest in het openbaar excuses maken. Ik heb hem geantwoord dat ik aan zijn reactie duidelijk kon zien dat hij nog niet zo lang getrouwd was omdat hij zo fel voor zijn vrouw opkwam. De lieverd.

Ik vond het vooral aandoenlijk en kreeg een zacht medelijden met Pietje. En ook met zijn vrouw.

Dus je zwelgt in je miljoenen, waarvan een groot deel van het volk vindt dat dat geld behoorlijk meurt, en je bent de hele dag bezig met blazoenpoetsen. De Hoge Raad doet een uitspraak en binnen de kortste keren geef je een defensief persbericht uit. Iemand maakt een grapje en je hangt woest ratelend aan de telefoon.

Peter Paul de Vries en ik zijn niet de enigen die het rijke stel achter zich aan heeft gehad. Veel journalisten ontvangen woedende reacties van het echtpaar. Daarom is het ook zo leuk om een stukje over ze te schrijven. Je weet dat ze meteen trillend van woede in de hoogste boom klimmen om te gaan huilen, schreeuwen en dreigen met juridische consequenties. Het wordt bijna een sport om ze op stang te jagen.

Inmiddels hebben we met een aantal komieken en columnisten een clubje gevormd en om de zoveel weken hebben we Nina&Pietjedienst. Er bestaat al een heus rooster. Als je aan de beurt bent betekent dat dat je iets moet schrijven over de manier waarop deze mensen aan hun miljoenen zijn gekomen.

En je moet niet schrijven dat hun geld stinkt, maar dat je veel mensen kent die vinden dan hun geld ondraaglijk ruft. Jijzelf vindt dat niet. Dat scheelt je een hoop advocatengedoe.

Je hoeft het niet alleen te schrijven, je mag het ook zeggen als je een keer geïnterviewd wordt op de televisie of de radio.

Dat je bijna elk vraaggesprek met een tekst over deze mensen eindigt. Dat je dus toch vindt dat Carthago verwoest moet worden.

We hebben nu met de hele club al zo’n lol. Dat we weten dat ze na elk stukje op tv, op de radio of in een krant briesend naar hun telefoon of computer rennen.

Heerlijk gevoel. En dit alles onder het aloude motto: geld maakt niet gelukkig.