Doorgaan

Goedemorgen sweeties, dag Nederlanders. Nog twee nachten slapen en ik verlaat nrc.next. Maar eerst zou ik jullie willen bedanken voor de vele brieven, indrukken, vragen, klompen en ideeën die jullie mij in groten getale sturen.

Ik kan wel zeggen dat ik de creativiteit van mijn noordermedemens zwaar onderschat heb. Zo mailde Kees Janssens mij om mij uit te nodigen op een tas anijsmelk bij hem thuis in Friesland. Jan Keessen stuurde me als vergelding voor mijn dagelijkse schrijverijen zijn dagelijkse schrijverijen. Mijn pc crashte. Vandaar dat ik het mailtje gemist heb van die schatrijke vent die met mij trouwen wil. Jammer, maar het leven gaat door.

Anyway, het cliché is nu officieel bevestigd: Nederlanders zijn lekker rechtuit. Wat een verademing. In mijn landje wordt er vooral met omwegen gecommuniceerd of domweg gezwegen. Als iemand je in Vlaanderen vraagt hoe het met je gaat dan antwoord je goed. Als iemand wil weten hoe het écht met je gaat, antwoord je: beter. Vraagt iemand je de weg naar het station, dan kruip je onder een stoeptegel en wijs je naar de andere kant. Als je op iemands tenen trapt, loop je beschaamd weg, voor altijd, om te verdwalen in de Mongoolse steppen. Indirect, beschroomd en onrechtstreeks, soms zelfs volledig tegendraads, zo zijn de Belgen.

Recht door zee als de VOC, ongegeneerd als beren, zo zijn de Kezen. Miep Boer legt zonder verpinken de vinger op de wonde. Zij vroeg me hoe het met mijn landje ging, nu niet Balkenende of zijzelf maar Herman Van Rompuy Europees voorzitter is geworden. Wel Miep, op het eerste gezicht lijkt de schade mee te vallen, maar waakzaamheid is geboden. Het voorbije jaar heeft mijn vaderland alleen al in de federale regering 34 verschillende ministers en staatssecretarissen gehad. En dan spreek ik nog niet over de andere regeringen die we rijk zijn. De Vlaamse bijvoorbeeld, of de regeringen in Brussel, of de twee in Wallonië, of de Duitstalige want dankzij de lieve Duitsers hebben we die ook. Als ik mijn gat durf te draaien, dan wordt er wel weer ergens een of andere Belg tot minister geschopt. Zo blijft het lekker spannend. Boer Miepers wilde weten hoe het kwam dat Fabiola nog steeds leeft terwijl ze toch al drie keer dood verklaard is. Wel, mijn beste mijnheer Miepers, dat is een Belgisch geintje dat ik hierboven al heb uitgelegd. Soms zeggen wij volledig het omgekeerde van wat we bedoelen, voor de grap. Het lijkt een beetje vreemd, maar eens je het systeem beet hebt, is het een makkie. Iemand dood verklaren wil zeggen: ik hoop dat je eeuwig blijft leven. Als ik schrijf dat ik binnenkort ophoud met columns schrijven, wees dan op je hoede. Als je het nog niet wist: Belgen gaan eindeloos door.