Boyle maakt fantasieloos debuut

CD. Susan Boyle, I Dreamed A Dream **

Voor wie zingt Susan Boyle? Voor haar overleden moeder, die altijd droomde dat Susan ‘iets van haar leven zou maken’ en voor de miljoenen kijkers die haar zagen bij Britain’s got talent, maar niet voor degenen die meer van een cd verwachten dan een serie gestaalde versies van evergreens.

Boyles debuut staat vol bekende nummers: een combinatie van wereldse (Daydream Believer, Cry Me A River) en kerkelijke liederen (How Great Thou Art, Up To The Mountain). Uit die voor de hand liggende keuzen blijkt dat Boyle niets wil bewijzen, behalve dat ze kan zingen. In de vijfde versnelling, met een prettig achteroverleunend timbre, neemt ze de tijd voor de uithalen van haar volle stem. De begeleiding is spaarzaam, met hier en daar een gospelkoor en smaakvol gedoseerde echo-effecten.

Sinds Susan Boyle in april haar tv-debuut maakte, is ze uitgegroeid tot een symbool voor wilskracht – al bracht de plotseling roem haar ook al in een kliniek. Maar afgezien van de heerlijk lome versie van het door Richards/Jagger geschreven Wild Horses en de krachtig gezongen lange neus aan degenen die niet in haar talent geloofden (Madonna’s You’ll See), is dit een triomf zonder veel ziel of fantasie.