'Technologie veronderstelt één goede manier om te doen'

Pas een maand gebruik ik de ov-chipkaart en nu al verlang ik terug naar die oude, blauwe strippen. Dat is vooral een financiële kwestie. Nog even en ik ga Dirk Scheringa achterna. De eerste zes tramritjes kostten me welgeteld 24 euro, omdat ik steeds vergat uit te checken. Nou zult u zeggen: ja jongen, eigen schuld – maar twee keer ging halverwege de reis het apparaat in staking, dus toen kón ik ook niet anders. Gelukkig riep de buschauffeur vrolijk om dat de schade was te verhalen bij de servicebalie van het vervoersbedrijf. Eenmaal daar aangekomen had ik liever gehad dat hij dat niet op de intercom had rondgebazuind, want ik was duidelijk niet de enige. Onverrichter zaken ben ik toen maar huiswaarts gekeerd, met de tram uiteraard. U voelt ’m waarschijnlijk al aankomen.

Saldo op.

De architecten van de ov-chipkaart zullen het wel ‘kinderziektes’ noemen, maar ik hou het liever op een epidemisch Mexicaans virus. Nog los van het feit dat het erg gemakkelijk is om met twee chipkaarten voor de halve prijs te reizen, ben ik al in vreemde situaties verzeild geraakt. Zo is het me twee keer overkomen dat het apparaat, vlak ná het inchecken, opeens op zijn oordeel terugkwam en mij vertelde dat ik een ‘ongeldige kaart’ had gebruikt. Herhaal je voor de zekerheid de procedure, dan herinnert het apparaat je plots weer wel en concludeert doodleuk dat je besloten hebt toch maar te gaan lopen. Rit kwijt, geld kwijt, en geen kip die er iets aan kan doen.

Vooral dat laatste is zo erg: je bent volledig overgeleverd aan de techniek. Nu ben ik alles behalve een ouderwetse brompot, die hier liever aan een typemachine had gezeten. Maar toch, de lol is er een beetje af. Vroeger was het de kunst om de conducteur zo lief aan te kijken dat ook hij ervan overtuigd raakte dat die stempel van vier uur geleden eigenlijk nog geldig was. Of als je één stripje te kort kwam, om hem zolang aan de praat te houden over koetjes en voetbal dat je halverwege het gesprek door de zonegrens heen reed.

De ov-chipkaart onderhandelt niet. Die is ingehuurd om ‘efficiënt’ te zijn. Zoals de Amerikaanse filosoof Robert Pirsig al zei: „Technologie veronderstelt dat er maar één goede manier is om dingen te doen – en dat is nooit zo.” Het aantal manieren om dingen fout te doen, is daarentegen kwadratisch toegenomen. Ik wacht met grote vreze op de foutmelding die mij de nekslag geeft.

Error: ongeldige reiziger.