Een omgekeerde Columbus

Sommige vogels vliegen de zeeën over, van continent naar continent. En grote vissen zoals tonijnen of haaien trekken baantjes door een hele oceaan. Daar draaien ze hun vlerk of vin niet voor om. Daar zijn ze op gebouwd.

Anders ligt het met zeepaarden. Dat zijn een soort honkvaste huismussen die het liefst hun hele leven doorbrengen rond dezelfde met wier begroeide rots. Voor het afleggen van grote afstanden zijn ze met hun minuscule vinnetjes en schonkige lijfje helemaal niet geschikt.

Onderzoekers vielen dus van hun stoel toen ze bij de Portugese Azoren-eilanden een zeepaardje in hun net tegenkwamen dat alleen aan de Amerikaanse kust voorkomt. Hoe had het beestje duizenden kilometers open oceaan vol bijtgrage roofdieren kunnen oversteken?

De biologen liepen alle mogelijkheden af. Misschien was hij door een zeeaquariumhouder losgelaten. Dat kon, maar zoveel zeeaquariumhouders zijn er niet op de Azoren.

Was hij dan met een schip meegekomen, opgesloten in de tank met ballastwater? Dat was ook mogelijk, maar fragiele zeepaardjes overleven de wekenlange overtocht in zo’n afgesloten, pikdonkere tank vast niet.

Waarschijnlijker was het, concludeerden de biologen, dat hij als verstekeling in een losgeslagen wierbaal de reis van Amerika naar Europa had ondernomen. Hij moet zich maanden met zijn grijpstaartje aan de klotsende kluwen hebben vastgeklampt. De biologen hadden dus een soort omgekeerde Columbus in hun net aangetroffen!

Daarom is het des te treuriger hier te moeten vertellen dat dit verhaal geen gelukkig einde heeft. Want de heldenstatus van dit dappere diertje bleek pas nadat de biologen de hele vangst in een conserverende vloeistof hadden gekieperd. Zijn grote avontuur eindigde dus in een pot met een gemeen goedje. Daarom is het des te belangrijker dat deze gekieuwde Columbus hier nog even in het zonnetje wordt gezet.