Volkov is lichtpunt in avond lang Galili

Dans Dansgroep Amsterdam met The Casualties of Memory. Gezien: 10/11, Amsterdam. Tournee t/m 12/12. Inl: www.dansgroepamsterdam.nl **

„Why do I have to go through this experience?” schrijft ‘technicus’ Alexander Gershberg in zijn aantekenschrift. Tijdens het slotdeel van The Casualties of Memory van choreograaf Itzik Galili krabbelt hij een reeks vragen neer, voor het publiek te volgen via een scherm.

Vlak daarvoor heeft danseres Helena Volkov al dansend een verhaal over seksueel misbruik verteld. Hoe zij haar ‘pipi’ aan ene David heeft laten zien, in ruil voor een schitterend kristal. En later een vriendinnetje overhaalde haar voorbeeld te volgen. Terwijl zij haar benen rond zwiept en zich in ongemakkelijke houdingen manoeuvreert, ontvouwen zich haar herinneringen. Aanvankelijk naïef en onschuldig, later grimmig en cynisch. Want de waarheid achter haar ‘romance’ met David is lastig in te passen in haar weergave van het verleden. Gelukkig heeft haar geheugen het feit dat zij van slachtoffer tot medeplichtige werd, tot draaglijke proporties teruggebracht.

Volkov neemt de toeschouwer op sleeptouw in de krochten van haar geheugen en is zowel dansend als sprekend volkomen overtuigend.

Volkovs solo is verreweg het sterkste deel van Galili’s eerste avondvullende voorstelling voor Dansgroep Amsterdam. Eerder was SUB te zien, de mannenchoreografie die nu als eerste deel van The Casualties of Memory fungeert (Galili doet wel vaker aan recycling). Daarna volgt het ‘vrouwendeel’ waarin zes vrouwen, gekleed in grijze hoepelrokjes, keurig synchroon heen en weer trippelen op Steve Reichs Drumming. Hun vele bewegingscanons ogen echter nauwelijks geïnspireerd, waardoor de aanvankelijke associatie met Jirí Kyliáns Falling Angels (ook op Reich, ook vrouwen, ook synchroon) snel vervaagt.

Als mannen en vrouwen elkaar ten slotte ontmoeten en de quasi-diepzinnige levensvragen van Gershberg tevoorschijn komen, begint de toeschouwer zich, met Gershberg, af te vragen waarom hij deze ervaring wéér moet ondergaan. Want de zweem van diepzinnigheid kan niet verhullen dat het stuk vooral uit praktische overwegingen tot avondvullende proporties lijkt te zijn opgerekt. Artistiek is Galili al veel eerder op de avond uitgepraat.