Theatraal activisme

Theater kan de democratie verdiepen. Maar niet door theatraal activisme. Het volstaat dat theater zichzelf is. Als wij ons kunnen verplaatsen in de emoties, de drijfveren en de gedragingen van de personages, wakkert dat ons inlevingsvermogen aan. Anderen, die ons vóór de voorstelling totaal vreemd zijn, kunnen ons ná de uitvoering nabij zijn. Bij activistisch toneel voel ik me gekleineerd en gemanipuleerd, en van inleving komt niets meer. Het is de kunst om ook ruimte te scheppen voor de gedachten en gevoelens van het publiek. Dat lukt niet als het toneel wordt dichtgetimmerd met de opvattingen van de makers. Regisseurs hoeven geen boodschap te brengen. De schrijver heeft dat al gedaan. Regisseurs dienen hun ambacht zo goed als mogelijk uit te oefenen.