In ieder geval één goede grap in de nieuwe serie 'Harirah'

Soms kan ik een volgens een formule gemaakte serie erg waarderen. Zoals Lie to me, waarin een wetenschapper, gespeeld door Tim Roth, aan de spiertjes in iemands gelaat kan zien of hij of zij de waarheid spreekt. Sinds een paar weken vrijdags te zien op RTL5. Liever zie ik iets dat de makers met liefde en moeite hebben gerealiseerd.

Veel series ontstaan op een formule-achtige manier. „Moeten we niets iets doen met hem, als we elke keer nou, moeten we geen serie maken over, als we nou eens Turken en Marokkanen in een sketchshow laten spelen?” Het resultaat van die laatste vraag was maandag voor het eerst op tv. In de voorfilmpjes van Harirah zat één goede grap: op een persconferentie zegt een politieman trots: „We hebben hem! De Marokkaan die het voor alle andere verpest.”

Die grap kwam maandag pas in de vooruitblik naar de tweede aflevering. Wat VPRO’s Harirah wel liet zien waren gezochte en weinig uitgewerkte sketches die gespeeld werden op een manier die niet van improviseren was te onderscheiden en voor een zichtbaar veel te laag budget.

Anders dan bij het vorige lachprogramma op Nederland 3 maandagavond 10 uur, Sorry Minister, zaten er een paar scènes in die het gevoel geven dat het beter kan worden. Niet de uitgesponnen flauwigheden over stereotiep discriminatiegedoe, maar een absurd filmpje over twee Romeinse soldaten die het sexy liefje van de held Aslan folteren. Aslan hoort haar nood en schiet de Romeinen van dichtbij een pijl door de ogen. In een latere sketch doodt hij een psychiater op dezelfde manier. Hopelijk komt Aslan vaker terug. De andere geslaagde sketch was met een doofstomme rapper, al was dat gegeven leuker dan de eerste uitwerking. Maar ook zijn verhaal lijkt niet uitverteld.

Ergens anders, in de Verenigde Staten, vond iemand het een paar jaar geleden tijd om de klassieke comedy Cheers over te doen. Dus krijg je It’s always sunny in Philadephia met vier losers die een bar proberen te runnen en een heleboel gebekvecht. Het was meteen leuk omdat er zelden een serie is gemaakt over vier zo totaal onaantrekkelijke en zelfzuchtige en domme types. Een voor de hand liggend idee, briljant uitgewerkt.

Identificatie met de personages is onmogelijk en dat maakt de serie blijkbaar zo lastig te programmeren, dat hij al een tijdje weer weg is bij Comedy Central. Terwijl het tweede seizoen nog veel beter wordt als de kleine Danny DeVito (inmiddels 65) zich binnendringt. Zelden was zo veel zwartgalligheid en uitzichtloze mislukking zo grappig.

It’s always sunny is in Nederland op dvd uitgebracht, maar misschien pakt een publieke omroep het over een paar jaar op, zoals ook met Mad Men en Dexter is gebeurd op een moment dat liefhebbers de series al lang kennen. Dan kijken er nog geen 200.000 mensen naar, een aantal waar de commerciëlen tegenwoordig hun neus voor optrekken, anders hadden we nu elke week met z’n allen naar 24 kunnen kijken. Televisie als verspreidingkanaal wordt minder relevant, maar er worden mooie dingen voor gemaakt. Of iets wat hopelijk nog groeit – zoals Harirah.