Ik kom op voor m'n eigen plezier

Verveine Fontijn is schrijfster van het boek Alle vrouwen kunnen ejaculeren.

Je bent niet gek, je bent niet ziek en het is fan-tas-tisch. Plus: elke vrouw kan het leren.

Verveine Fontijn (40) heeft een marketingbureau aan huis in een nette buurt in Amsterdam, een fijne man en drie kinderen. En ze houdt van seks, daar komt het eigenlijk op neer. Op een dag ontdekte ze tijdens een vrijpartij met haar man een bijzondere eigenschap bij zichzelf: ze kreeg een ejaculatie tijdens het orgasme. Opeens wist ze: dat is me al eerder overkomen. Toen ze zestien was. Met Dennis. „Je hebt geplast”, riep haar bedpartner toen verschrikt uit. Een enorme natte plek op het laken deed het ergste vermoeden. Maar het rook niet naar plas. Het rook eigenlijk nergens naar, en toch was het nat.

Verveine Fontijn weet nog dat ze die dag met een „naar gevoel” uit elkaar gingen, schrijft ze in haar boek Alle vrouwen kunnen ejaculeren. Ze was het incident vergeten, tot Heleen van Royen in het tv-programma Zomergasten een fragment liet zien van een ‘squirtende’ vrouw in een pornofilm. Dat is het, dacht Fontijn. Dat kan ik ook. Maar hoe komt dat?

Ze ging het vragen. Aan vriendinnen, aan artsen, aan gynaecologen, aan urologen. De meeste professionelen zeiden er simpelweg niet in te „geloven”. Maar er valt niets te geloven, zegt Fontijn, het gebéúrt! En: het is fan-tas-tisch, zegt ze. Dát is de boodschap die ze wil uitdragen: het is niet gek, je bent niet ziek, het is normaal en zelfs erg aangenaam. Plus: elke vrouw kan het leren.

Verveine Fontijn is een pseudoniem. Vindt ze het stiekem toch gênant? „Ik ben schrijver, die maken zo vaak gebruik van pseudoniemen”, zegt ze gedecideerd. Daarnaast wil ze haar gewone werkzaamheden in de marketing scheiden van dit onderwerp. Verveine is een zuiverend kruid waarvan je thee kunt maken, en Fontijn is „een respectabele, Nederlandse achternaam”.

Verveine Fontijn is dus niet het type Xaviera Hollander of Kim Holland. Ze lijkt hooguit je oudere, stoutere zus. Ze wil dat meer vrouwen weten over dit fenomeen en schreef daarom dit boekje. Samen met haar man, ’s nachts als de kinderen sliepen. Met behulp van praktische oefeningen, anatomische tekeningen en achtergrondinformatie komt elke vrouw ‘in 7 stappen naar een spuitorgasme’, zoals de ondertitel luidt.

Helemaal vreemd is het onderwerp niet voor haar; na een baan als pr-medewerker bij Mail & Female, een mailorderbedrijf van seksartikelen, heeft Fontijn de nodige kennis opgedaan op het gebied van seksualiteit – desondanks was ook in deze wereld het spuitorgasme minder bekend.

Goed dan, een spuit-or-gas-me. Het fenomeen dat u beschrijft heeft een hoog grinnikgehalte.

„Dat mag ook. Ik wil het luchtig brengen en maak er zelf ook graag grappen over. Spuit het glazen plafond er maar af. Hoe dan ook wil ik dat er normaal over valt te praten. Dat kost tijd, dat besef ik. Eerst moet de schrikreactie eraf. Maar zodra je mij hoort praten weet je dat het ook anders kan.”

Waarom moeten vrouwen willen ejaculeren?

„Omdat het iets toevoegt aan je seksleven. De ultieme wens tijdens seks is totale overgave: daar is dit het hoogtepunt van. Sinds ik weet hoe ik een spuitorgasme kan krijgen, heb ik veel nieuwe seksuele ervaringen. Mijn partner en ik hebben nog beter met elkaar leren communiceren in bed. We hebben meer lol en intenser plezier – daarnaast slaap je er perfect door. Ik ben, kortom, gelukkiger.”

Wie heeft hier behoefte aan?

„Niks hoeft, iedereen moet het zelf weten. De meeste vrouwen beginnen met ‘nee’ zeggen tegen dit soort dingen. Maar er zijn ook vrouwen die het al kunnen en denken dat er iets mis met ze is. Ik wil gewoon dat de biologieboekjes worden aangepast. Zelfs de artsen die ik heb gesproken, wisten hier niks van af. Vrouwen hebben óók een prostaat, en kunnen óók vocht afscheiden. Afhankelijk van lichaamsbouw kunnen vrouwen twee centimeter of twee meter ver spuiten. Kun je nagaan.”

Waarom wilde u dat wereldkundig maken? U had deze wetenschap ook tot de eigen slaapkamer kunnen beperken.

„Ik was oprecht verbaasd dat er zo weinig informatie over te vinden was, afgezien van de overtrokken pornofilmpjes op internet. Veel mensen denken dat het trucage is, maar dat hoeft niet; wat je daar ziet, gebeurt in het echt ook. Ik vind het raar dat niemand dit weet. Er rust zo’n enorm taboe op. Mannen vinden het wel spannend, maar op een vrouw komt het al gauw over dat ze „weer een kunstje” moet leren. Het is geen kunstje, maar wel de moeite waard. Een goed orgasme doe je voor jezelf.”

Is het niet ook een beetje exhibitionistisch wat u doet?

„Is niet elke vorm van schrijven en publiceren een vorm van exhibitionisme? Het is mijn doel om een zo groot mogelijk publiek te bereiken, dan is het aantrekkelijk om de feiten te illustreren met persoonlijke anekdotes. Als ik een wetenschappelijk boek had geschreven, was de lezer zelf over mij gaan fantaseren. Nu ben ik aan het roer gebleven over mijn eigen ervaringen.”

En u praat gemakkelijk over seks.

„Ik ben best vrij opgevoed – maar het was ook niet zo dat mijn ouders de rode loper uitrolden voor mijn eerste vriendje. Vanaf mijn twintigste tot zevenentwintigste werkte ik bij Mail & Female. Daar heb ik me altijd thuis gevoeld, taboes benoemen heb ik nooit vervelend gevonden. Ik heb geleerd dat je voor je eigen plezier moet opkomen.”

Met de overpeinzingen van Heleen van Royen en Charlotte Roche lijkt er een nieuwe emancipatiegolf over vrouwelijke seksuele beleving ontstaan. Schaart u zichzelf bij die groep?

„Ik vind wel dat meisjes meer ruimte verdienen, ja. Maar Charlotte Roche schrijft zeer plastisch over haar seksualiteit – terwijl haar thema vooral eenzaamheid is – en Van Royen is weer op iets anders belust, daar associeer ik mezelf niet mee. Bovendien schreven zij romans en ik een zelfhulpboek. Hoe dan ook heb ik dit boek geschreven omdat ik bij de beschikbare informatie over vrouwelijk ejaculeren telkens dacht ‘dit gaat niet over mij’. Het blijft in de pornohoek hangen, terwijl dat vreemd is: vrouwen hebben dat orgaan gewoon, het is alleen niet zichtbaar.”

U heeft zo’n honderd exemplaren verkocht van dit ‘e-book’, dat u in eigen beheer uitgeeft. Hoe zijn de reacties?

„Na afloop van een lezing over dit boek werd ik spontaan omhelsd door twee vrouwen. Ze waren opgelucht dat ik als normale vrouw op een normale manier over zo’n onderwerp probeer te praten. Ik wou dat er wat minder besmuikt over werd gedaan. Op Twitter kreeg ik een reactie van een vrouw die dacht dat ik een vieze man zou zijn – een goed voorbeeld van hoe de maatschappij in elkaar steekt.”

U schrijft: „Vrouwen moesten toch vooral ladylike zijn. Dames. Bescheiden en zo. Beschaafd, beheerst. […] In bed is het raadzaam precies het tegenovergestelde te doen.” Is dit het taboe dat u wilt doorbreken?

„Misschien is het wel een kleine daad van verzet tegen de Rouvoet-truttigheid die om zich heen grijpt. Ik vind dat we in deze eeuw de dingen best bij de naam mogen noemen. Niet te lang; (glimlacht) het moet wel een béétje privé blijven. Maar uiteindelijk gaat het om vrijheid en emancipatie: óók in de slaapkamer.”

Kijk voor het boek op http://www.verveinefontijn.nl/