Boyle maakt debuut met weinig ziel

cd pop

Susan Boyle I Dreamed A Dream **

Voor wie zingt Susan Boyle? Voor haar overleden moeder, ongetwijfeld, die altijd droomde dat Susan ‘iets van haar leven zou maken’; voor de miljoenen mensen die haar zagen in het tv-programma Britain’s Got Talent en dachten ‘als zij op een podium durft te staan, dan zou ik het ook wel durven’; maar niet voor degenen die van een cd méér verwachten dan een serie gestaalde versies van evergreens.

Degenen die met Susan Boyle deze debuut-cd hebben opgenomen, kozen voor bekende nummers: een combinatie van wereldse (‘Daydream Believer’, ‘Cry Me A River’) en kerkelijke liederen (‘How Great Thou Art’, ‘Up To The Mountain’, ‘Silent Night’). Uit die voor de hand liggende keuzen wordt duidelijk dat Boyle niets wil bewijzen, behalve dat ze kan zingen. In de vijfde versnelling, met een prettig achteroverleunend timbre, neemt ze de tijd voor de uithalen van haar volle stem. De begeleiding op I Dreamed A Dream is spaarzaam, met hier en daar een gospelkoor, een enkel orkest en smaakvol gedoseerde echo-effecten.

Sinds Susan Boyle in april haar tv-debuut maakte, is ze uitgegroeid tot een symbool voor wilskracht – al bracht de plotseling roem haar ook al in een kliniek – en allerlei andere verheugende dingen. Boyle is een ‘feel good’-fenomeen. Maar afgezien van de heerlijk lome versie van het door Richards/Jagger geschreven ‘Wild Horses’ – door haarzelf beschouwd als eerbetoon aan de door haar met sommige Stones gedeelde working class-achtergrond – en de krachtig gezongen lange neus aan degenen die niet in haar talent geloofden (Madonna’s ‘You’ll See’), is dit een triomf zonder veel ziel of fantasie.

HESTER CARVALHO