Muzikaal entertainer in boogiewoogiestijl

Zingend aan de piano blonk Pia Beck uit in swingend entertainment dat af en toe tegen de jazz aanhing en altijd veel flair uitstraalde.

Alsof ze er nooit genoeg van zou krijgen, zo zat Pia Beck altijd aan de piano, ook als ze zo’n nummer al honderden keren had gespeeld. Bij de kordate akkoorden van haar boogiewoogie-achtige stijl zong ze de songs van het Amerikaanse standaardrepertoire waarvan ze wist dat die bij veel toehoorders in de smaak zouden vallen – ook het publiek dat voor pure jazz nauwelijks of geen belangstelling had. Ze kon spelen, ze kon zingen, maar ze was in de allereerste plaats muzikaal entertainer. En, niet te vergeten, ook een zakenvrouw. Vannacht is ze overleden, in Torremolinos waar ze al sinds 1965 woonde. Ze was 84 jaar.

Al op haar zestiende, tijdens de bezetting, ging Pia Beck het amusementsvak in als lid van de Samoa Girls, een Haags meidenzanggroepje dat Hawaïaanse deuntjes zong en speelde met een sterke hang naar swing. Die stijl was weliswaar door de Duitsers verboden, maar in zo’n exotische vermomming viel het minder op. Begin 1945 werd ze gevraagd om als pianiste en vocaliste toe te treden tot het populaire swingcombo The Millers, dat ook na de oorlog nog jarenlang furore maakte.

Maar lang zou Pia Beck niet bij andere formaties blijven werken, daar was ze veel te ondernemend voor. In het najaar van 1949 richtte ze haar eigen trio op, met gitaar en bas, waarmee ze in de jaren vijftig een topattractie in allerlei horecagelegenheden vormde. De bekendste was De Vliegende Hollander in Scheveningen, waar het elke avond vol zat – en wie de entree niet kon betalen, ging buiten bij de raampjes staan om toch nog een glimp op te vangen. Bibeb schreef in 1955 in Vrij Nederland over Pia Beck als „die leuke, hartelijke meid met de aanstekelijke vrolijkheid, de sterke vitaliteit waar de mensen van houden”.

Halverwege de jaren zestig, toen haar genre goeddeels was verdrongen door de popmuziek van de jongeren, vestigde Pia Beck zich in Spanje. Ze runde daar onder meer een eigen club en een radiozender, maar verloor veel geld door enkele onverstandige investeringen. Met een eigen makelaarskantoor maakte ze die verliezen weer enigszins goed.

Sindsdien maakte ze ook nog menige comeback in Nederland, steeds met groot succes. Nieuwe roem verwierf ze in 1977, toen ze tijdens een manifestatie tegen de Amerikaanse antihomo-activiste Anita Bryant een bestaand nummer zong met een kleine tekstaanpassing: If you were the only girl in the world (and I was the only girl). Daardoor speelde ze tevens open kaart over haar eigen lesbische liefdesleven.

De laatste jaren was Pia Beck niet meer actief als muzikante. Ze had genoeg gespeeld.