Minaretten en raketten

De opening van de moskee aan de noordrand van Genève was een grootse gebeurtenis. De koning van Saoedi-Arabië, die de nieuwbouw betaald had, was onder de aanwezigen. Het was 1978. Een moskee gold nog als teken van kosmopolitisme.

Dertig jaar later zijn moskeeën in Europa niet meer zo en vogue. In Berlijn leidde een nieuwe moskee tot een relletje, in Kopenhagen zijn plannen voor nieuwbouw goed voor verhitte debatten. Zondag mogen de Zwitsers zich in een referendum uitspreken over een verbod op de bouw van nieuwe minaretten. Tegenwoordig geldt een moskee ook als de voorbode van een islamitische invasie.

In de ogen van de Zwitserse minarethaters komen eerst de minaretten, dan de muezzin en daarna zijn ook sharia, eerwraak en besnijdenis niet meer tegen te houden. De actievoerders houden van klare taal. In een aantal steden werd hun affiche verboden: op de Zwitserse vlag is een gesluierde vrouw afgebeeld naast een woud van minaretten die verdacht veel lijken op raketten.

Hoe groot is het islamitische gevaar in de Alpen? In Zwitserland wonen 310.000 moslims op een bevolking van 7,6 miljoen – krap 4 procent van de bevolking. Ook met de islamitische horizonvervuiling valt het na dertig jaar islam nogal mee. Zwitserland kent vier grote moskeeën-met-minaret, één kleine minaret en nog een handvol plannen.

Drijvende kracht achter het verzet tegen de minaret is geen splinterbeweging, maar de Zwitserse Volkspartij SVP, de grootste partij van het land. Ze wil in de grondwet één simpel zinnetje opnemen: „Het bouwen van minaretten is verboden.”

De kans dat de minaretten moeten wijken is overigens niet zo groot. Regering, kerken, bedrijfsleven en een meerderheid van de Zwitsers zijn tegen.

De meeste Zwitsers is niet ontgaan dat de aanval op de minaret absurde symboolpolitiek is. Het gaat natuurlijk niet om de vorm van het gebouw, maar om wat binnen wordt gepredikt. Wie tegen de islam is moet minaret met moskee en al verbieden.

De Zwitserse Volkspartij wint ook bij een nederlaag: het referendum bood de rechtse partij maandenlang de mogelijkheid om zich als beschermheer van nationale Zwitserse waarden te profileren.

Michel Kerres