De scheids krijgt het zwaarder en zwaarder

Gebruik videobeelden bij cruciale voetbalmomenten.

Dat is eerlijker en het ondersteunt de steeds vaker bekritiseerde scheidsrechter.

Op vrijdag 25 september was hockeycoach Mark Lammers te gast in het praatprogramma Voetbal International. De doorgaans druk babbelende tafelheren Johan Derksen, René van der Gijp en Wilfred Genee werden volledig overvleugeld door de welbespraakte Lammers die de voetbalwereld afschilderde als een conservatief en log sportapparaat. Hij noemde bovendien een alternatief: het hockey als lichtend voorbeeld van innovatiedrang. Een aantal recentelijk doorgevoerde spelregelwijzigingen (opheffen buitenspel, invoeren tijdstraffen) zouden volgens hem direct kunnen worden toegepast in het voetbal. Dit gold ook voor het gebruik maken van videobeelden bij discutabele beslissingen van de scheidsrechter, zoals in het hockey inmiddels bij uitzondering is toegestaan.

Lammers’ praktijkvoorbeelden uit de hockeysport zijn vele malen overtuigender dan de wat afgezaagde argumenten die Auke Kok in nrc.next van dinsdag 24 november aanvoert ter verdediging van zijn stelling „Voetbal is mensenwerk, scheidsrechteren ook”. Kok stelt dat blunders erbij horen: „Met video’s en computers tast je het menselijk karakter en daarmee de kern van het spel aan.” Verder zet hij kanttekeningen bij de praktische toepasbaarheid van videobeelden en elektronische middelen. Immers, waar leg je de grens? Wat ga je ter discussie stellen en wanneer zet je een wedstrijd stop?

Deze vragen zijn terecht, maar mogen geen aanleiding zijn om de mogelijkheden van moderne technologie ter verbetering van de sport te negeren. Videobeelden kunnen het voetbal namelijk eerlijker maken. Richt een hawk eye-camera op de doellijn en maak het mogelijk om doelpunten af te keuren als bij nader inzien blijkt dat de bal de doellijn niet is gepasseerd. Geef elk team twee momenten per wedstrijd om een beslissing aan te vechten. Er zijn voldoende camera’s aanwezig om te bepalen of een tackle net binnen of net buiten het strafschopgebied plaatsvond. Discussies over praktische dilemma’s zijn interessant, maar pas als er controle-instrumenten ter beschikking staan.

Een wellicht belangrijker argument is het ondersteunen van de scheidsrechter, wiens taak de laatste decennia een stuk lastiger is geworden. Het tempo van het spel ligt hoger, er zijn meer toeschouwers in het stadion en de aandacht van de media is enorm toegenomen. Bovendien wordt het televisiekijkend publiek overspoeld met slowmotionherhalingen, terwijl de scheidsrechter aangewezen blijft op niets meer dan live waarnemingen, die moeten plaatsvinden in een fractie van een seconde. Hierdoor komen zijn beslissingen steeds vaker ter discussie te staan. Immers, scheidsrechters maken fouten, zoals Auke Kok terecht opmerkt.

Kok gaat echter voorbij aan een paar cruciale vragen. Laten we de scheidsrechter blunderen te midden van opgefokte trainers, zuigende spelers en joelende supporters? En vragen we hem dan pas achteraf (!?) de situatie op camera nogmaals te bekijken en zijn fout toe te geven? Óf geven we de man in het zwart op beslissende momenten de gelegenheid ruggespraak te voeren met een official achter een tv-scherm? Het antwoord op deze vragen moge duidelijk zijn.

Teun Meurs is voetbalweblogger voor Voetblah.nl