Barok klankbed past bij Teitur

Pop/klassiek Confessions, Teitur en Holland Baroque Society o.l.v. Nico Muhly. MC Frits Philips Eindhoven, 25/11. Tour t/m 2/12. Inl: www.confessions-tour.com. ****

Populaire muziek door barokmusici, dat kan verschillend aflopen. In het voorprogramma van Confessions deed Jozef van Wissen gisteravond het voorspelbare: zijn luit klonk als een unplugged gitaar. Maar geheel origineel en onvergelijkbaar was daarna de samenwerking tussen singer-songwriter Teitur en de Holland Baroque Society. Een nieuw genre lijkt geboren.

Dat is mede te danken aan componist/arrangeur Nico Muhly. De Amerikaan slaat muzikale bruggen. Niet altijd succesvol; zijn arrangementen voor popzanger Antony en het Metropole Orkest in het Holland Festival lagen er erg dik bovenop. Groot verschil: nu begon hij met een leeg papier en haalt het beste bij ieder naar boven. Zo mogen de musici flitsend vibratoloos door de bochten scheren, en spreiden strijkers een kleurrijk darmsnaarbedje voor de droeve zanglijnen. De solo’s voor klavecimbel en blokfluit ruiken naar Telemann.

Wonderlijk genoeg past dit barokidioom naadloos bij de melodieën en de hoge, rafelige en soms schelle stem van Teitur (1977, Faeröer Eilanden). Hij begon ooit als de zoveelste melancholische liedjeszanger, maar viel op door experimenteerzucht en teksten vol vreemde personages. Zijn onconventionele mineurliedjes blijken meer gebaat bij basso continuo dan bij een drumstel.

Minder voor de hand liggend is de koppeling van die muziek aan YouTube-filmpjes. De kwaliteit is een enkele keer zo amateuristisch dat Teitur er mild de draak mee steekt, tot plezier van het publiek. Toch neemt hij de ‘videobekentenissen’ meestal serieus. Onwaarschijnlijk ontroerend is Don’t I know you from somewhere?, bezien vanuit een sushi op een lopende restaurantband. Hoe zou het zijn straks opgetild te worden en te smelten tussen tong en tanden?