Een erudiet, kalm kuiken

Herman Van Rompuy, de man die ongevraagd premier van België werd, is nu met een lijdzame glimlach president van Europa geworden. Het valt te betwijfelen of een politicus werkelijk zo weinig ambitie kan koesteren als Van Rompuys imago uitstraalt. Toch wekt zijn succes in het licht van zijn stijl ook bij mij enige drang tot applaudisseren op. Van Rompuys partij is niet de mijne, zijn haiku’s hebben mij nooit het ademhalen bemoeilijkt, maar zijn gevoel voor ironie mag er zijn. In je eerste toespraak als Europees President verklaren dat je eraan begint te denken om toch je memoires te schrijven, is grappig. Daarnaast is het ook gewoon moeilijk geen zwak te hebben voor iemand die doet denken aan een erudiet, kalm kuiken in een zachte wind.

Herman Van Rompuy

kalm kuiken in lentebries

Europa luistert.

Hoeveel Europa van haar president zal vernemen, is nog niet helemaal duidelijk. Van Rompuy wordt vooral geroemd om zijn eigen luistertalent. Niet onbelangrijk, lijkt mij, schreeuwers zijn er al genoeg en bemiddelaars meer dan welkom in een continent dat vaak te verscheiden lijkt om te verenigen. Al nopen enkele recente gebeurtenissen in het welvarende stuk van dit werelddeel tot een dierlijk brullen. De Roma-zigeuners uit Slowakije die in de houten opberghokken van de stadstuintjes aan de Gentse Rabot-wijk zijn gaan wonen, bijvoorbeeld. Het tentenkamp dat door enkele ngo’s werd opgezet naast station Brussel-Noord, waarin vluchtelingen worden opgevangen die al weken hun onderkomen zochten in het station zelf. Op beide plekken leven de families zonder stromend water en zonder verwarming. Het eerste tentenkampkind werd vorige week geboren: Celine, dochter van Kosovaarse Roma.

Dat de omvang van de catastrofe omgekeerd evenredig lijkt met de empathie die mensen ervoor kunnen opbrengen, is schokkend. Artsen Zonder Grenzen krijgt bakken kritiek over zich heen. De ngo zou er slechts op uit haar ‘schuldgevoelens’ bij de hardwerkende Belgen te ontwikkelen. Men lijkt zich eraan te ergeren dat de vluchtelingen – geen uitgeprocedeerden, maar wachtenden – niet eens de beleefdheid kunnen opbrengen zich te verstoppen (wat natuurlijk moeilijk is zonder woonstee). Van Rompuy mag niet alleen zwijgen en luisteren. Hij moet de kans grijpen zich uit te spreken over een continent dat zich afsluit voor de buitenwereld en zelfs eigen onderdanen laat zwerven.

Celine ademt zacht

overal slaan deuren dicht

de winter komt gauw.