Dizzy Rascals sterke ratelraps

Hiphop Dizzee Rascal. Gehoord: 22/11, Melkweg Amsterdam****

Zelf geeft Dizzee Racal, het 24-jarige boegbeeld van de Britse hiphopvariant grime, ruimhartig toe dat zijn vierde album Tongue N’ Cheek zijn uitverkoopplaat is. De rapper die als 16-jarige zijn eerste single, I Luve U, opnam en die minimalistische, vooral tegendraadse muziek maakte, een rauwe en vaak nerveuze mix van hiphop, dancehall, garage en digitale deuntjes, lacht zich een ongeluk. Het jochie dat met compromisloze grime opborrelde in Londen, en in 2003 prompt als eerste rapper de Britse Mercury Music Prize won, is man geworden, en de artiest popster. Dit jaar stonden maar liefst drie van zijn nummers op 1.

Op zijn nieuwe album laat Dizzee Rascal het straatleven van Oost-Londen en de meer complexe ritmische structuren achter zich en feest hij er rechttoe, rechtaan op los. Daarmee is het muziek geworden die sneller vervliegt. Maar ook muziek die hem op het podium munitie geeft een groter publiek, langer aan zich te binden, zo blijkt tijdens zijn nachtconcert afgelopen weekend in de Melkweg. Vanaf het moment dat hij opkomt, met het door Tiësto (!) geproduceerde Bad Behaviour, is de toon gezet. Hier staat een superster die ongecompliceerd wil vermaken en die daartoe een paar stevige vierkwartsmaten heeft meegenomen; een dosis muziek waarop je probleemloos kunt dansen.

Zijn liveshow is mooi in balans. Aan de ene kant rauwe oldschoolnummers, zoals Jus’ A Rascal en Fix Up, Look Sharp; gaandeweg krijgt dat materiaal een opzwepende, wat meer overzichtelijke structuur, in krakers als Sirens, het recente Can’t Tek No More met een dancehall-sample als refrein en Money Money. Aan het eind overheerst het overzicht en zijn achter elkaar de drie nummer 1-hits te horen, Dance Wiv Me, Holiday en Bonkers, met hard pompende kickdrums en vette synthriffs.

Met zijn eigenzinnige rijmstructuur maakt Rascal een eenheid van al die dreunende bassen. Op basis van een sample van een versleten hiphousehit maakt hij van Dirtee Cash live net zo’n sensatie als van Pussyole (Oldskool), dat daar met rockende riffs en een virtuoze dj-routine muzikaal veel geschikter voor is. Het zijn de razende ratelraps van Rascal die alles aanzwengelen; die complexere producties overzicht geven en simplistische ritmes een rauw randje.