De zware last van het priesterschap

In: De Vrij-Katholieke Kerk te BloemendaalAanwezig: Mannen, vrouwen en kinderenDienst: Priesterwijding

Het had iets van zo’n bruiloft waar te veel familieleden zich met de organisatie bemoeien, kinderen in lange jurken zich niet in het gareel laten houden, heren in klederdracht die een tikje nerveus de laatste details doornemen en twee dames die de bezoekers ontvangen en de onaangekondigde gasten naar ongemakkelijke klapstoeltjes achterin verwijzen. Alleen was het geen bruiloft, niet echt althans. Het was een priesterwijding in de Vrij-Katholieke Kerk in Bloemendaal en de heren in klederdracht, dat waren priesters, elf telde ik, en een bisschop.

Om half elf worden de kaarsen aangestoken. De orgelmuziek begint, de klok wordt geluid, maar niet alle plaatsen zijn bezet. Moeten de lampen aan of uit, de deur open of dicht, wie maakt een briefje met ‘stilte’ erop? Afijn.

Er is een processie met kinderen, dan de priesters en de bisschop met mijter en staf. De leidster gaat op de middelste trede van het altaar staan en spreekt: „Moeder van al wat leeft”, waarop iedereen vervolgt: „Al wat geboren wordt hebt Gij in Uw wijsheid ontvangen, door Uw zorg wordt behouden wat zwak is en teer, daarom dragen wij aan U op, al wat jong is en groeit in deze wereld.”

Dat zwakke en tere wil wel van zich laten horen, want een klein kind achter in de kerk speelt tamelijk luidruchtig met blokjes. Maar als de bisschop begint met „In de Naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest”, roept het kindje zonder van haar spel op te kijken uit volle borst ‘Amen’, waarop iedereen in de lach schiet.

Om half twaalf begint de werkelijke wijdingsceremonie. De bisschop zit op een zetel en een vrouw die een brandende kaars vasthoudt, doet een stap naar voren. Een van de priesters zegt: „Hoogwaardige vader, onze heilige moeder de katholieke kerk vraagt u deze diaken door wijding de last van het priesterschap op te leggen.”

Bisschop vraagt: „Weet u of zij dit waardig is?”

Priester: „Voor zover de menselijke zwakheid mij toestaat te oordelen, weet en verklaar ik, dat zij de last van deze bediening waardig is.”

Bisschop: „God zij gedankt.”

Omdat alles woord voor woord in het liturgieboekje staat, lijkt het toneel, met dit verschil dat de bisschop zijn tekst niet uit het hoofd kent en voorleest uit een boekje dat een diaken hem voorhoudt. Zijn toespraak is wel spontaan en hij zegt dat in de geest van de huidige tijd ook de gemeenschap moet instemmen met het priesterschap van deze wijdeling. Of iemand bezwaar wil aantekenen? Niemand tekent bezwaar aan.

Dan zegt de bisschop: „Wilt u er ernstig naar streven de macht die u wordt toevertrouwd op waardige wijze te gebruiken?”

Wijdeling: „Ja, dat wil ik.”

De ceremonie is nog niet afgelopen. De wijdeling gaat voor de voeten van de bisschop liggen, op haar buik en met het gezicht naar beneden, wat niet mee lijkt te vallen, vanwege de verschillende treden van het altaar. Het is wel spectaculair, sommige aanwezigen staan op om het goed te zien.

Na een lange litanie legt de bisschop zijn handen op het hoofd van de wijdeling, die is gaan knielen. Alle priesters komen om haar heen staan en doen hetzelfde, draaiend in een cirkel, wat een mysterieuze indruk maakt.

Nog mysterieuzer wordt het als de wijdeling haar mouwloze misgewaad krijgt aangetrokken en haar handen met een linnen reep worden samengebonden. Zo wordt ze weggeleid. Als ze enkele tellen later weer naar voren komt, is ze de nieuwe priester en gaat ze voor in het gebed.

Anil Ramdas bezoekt tweewekelijks een geloofsgemeenschap. Reacties en suggesties: ramdas@nrc.nl