De paardagenbaard

Ineens is wel een heel groot deel van de mannen die ik bewonder in het bezit van een paardagenbaardje. Zo’n baard waarvan je in eerste instantie niet goed weet wat het nou is. Is de persoon in kwestie vergeten zich te scheren, of had hij daar geen zin in, en is hij morgen weer glad? Of is hij echt onderweg naar een volledige baard? Het is een vaag verschijnsel, maar het maakt zo’n man vaak bepaald niet onaantrekkelijk.

Neem Hugh Laurie, wiens wekelijkse bezigheden als dokter House ik op verschillende dagen op verschillende zenders probeer te volgen. Of Eddie Izzard, de semi-crossdressing stand-upcomedian die laatst de Heineken Music Hall in Amsterdam twee keer vrijwel vol kreeg. Of de Britse illusionist Derren Brown met zijn gekke goatee.

En natuurlijk mijn eigen man, geen metrotype, die ineens zelfs totaal out of character met een tondeuse thuiskwam. Aha, zo doen mannen dat dus als ze in de vage zone tussen baard en glad willen blijven. Het was er trouwens een van zes euro (dat was dan wel weer in character). Het ding ging twee tondeerbeurten mee en toen steeg er een harig zieltje uit op.

Dus ik naar de winkel om een nieuwe tondeuse te kopen, waarmee mijn man zich in die mooie vage zone kon houden. Natuurlijk wel een goeie, dit keer. En in die winkel deed zich het volgende voor. Ze hadden een hele reeks tondeuses. Van (afgerond) 8, 10, 15, 20, 25, 30, 40 en 50 euro. Ik wilde er een die echt een flink stuk beter (lees: duurder) was dan die van 6 euro. Dus die van 8 viel af. En die van 10 zat te dicht bij die van 8. En die van 15 zat te dicht bij die van 10. En die van 20 te dicht bij die van 15. Enzovoort. Dus zat zelfs die van 50 euro nog te dicht bij die van 6 euro, indirect en via via. Dat kon toch geen kwaliteit zijn?

Het maakt de paardagenbaard nóg bijzonderder: die is juist aantrekkelijk doordát hij in een vage schemerzone zit.

Ellen de Bruin

Ellen de Bruin schrijft wekelijks op deze plaats over sociaal gedrag.