Wat is hier het echte slechte nieuws?

Voor wetenschappers die niet twijfelen aan de invloed van kooldioxide op de opwarming van de aarde, is het wel eens vermoeiend om bij iedere publicatie geconfronteerd te worden met een stroom van bloggers die het versterkte broeikaseffect in twijfel trekken. Mij valt op, als ik met wetenschappers spreek, dat de toonzetting van hun publicaties vaak

Vuilverbrander in Chandigarh, India (Foto Reuters)Vuilverbrander in Chandigarh, India (Foto Reuters)

Voor wetenschappers die niet twijfelen aan de invloed van kooldioxide op de opwarming van de aarde, is het wel eens vermoeiend om bij iedere publicatie geconfronteerd te worden met een stroom van bloggers die het versterkte broeikaseffect in twijfel trekken. Mij valt op, als ik met wetenschappers spreek, dat de toonzetting van hun publicaties vaak omzichtig en rustig is, in vergelijking met de zorgen die ze hebben over de gevolgen van klimaatverandering.

Intussen worstelen ze met de vraag of die wetenschappelijke voorzichtigheid in het dagelijks leven wel op waarde wordt geschat. Moeten ze niet luider aan de bel trekken? Moeten ze hun gebruikelijke attitude niet laten varen om de wereld te waarschuwen? Moeten ze niet feller reageren als ze weer eens verkeerd begrepen worden?

Gelukkig is het antwoord over het algemeen ontkennend. De meeste wetenschappers kennen hun plaats en hun verantwoordelijkheid. Ze realiseren zich dat ze hun geloofwaardigheid niet op het spel mogen zetten voor een ander doel. Ze oordelen vaak negatief over collega’s die wel een (in hun ogen te) alarmerende toon kiezen en niet langer wijzen op bestaande onzekerheden – wat nadrukkelijk niet hetzelfde is als twijfelen aan klimaatverandering.

De e-mails en andere artikelen (hier eenvoudig te downlaoden als zip-bestand) die vorige week zijn gestolen van de server van de Climate Research Unit (CRU) van de universiteit van East Anglia en die via een Russische server illegaal zijn gepubliceerd, geven een weerslag van deze twijfel. Ik heb lang niet alles bekeken. Het is heel veel materiaal en door de vorm lastig leesbaar. Bovendien zijn veel e-mails helemaal niet te begrijpen zonder context en zonder te weten waarop ze een reactie geven.

Maar als er iets blijkt uit deze mails, dan is het wel frustratie over het onbegrip, woede over de onjuiste omgang met feiten, onzekerheid over de toonzetting van artikelen, onmacht over verdraaiingen van gegevens.

Er staat in het klimaatdebat veel op het spel. Niet alleen de feiten en de voortgang van de wetenschap, maar ook dingen als persoonlijke integriteit, geld voor onderzoek, en natuurlijk ook wantrouwen, macht, kinnesinne tussen persoonlijkheden en andere minder mooie zaken.

De illegale publicatie van de e-mails laat zien hoe hard dit spel soms gespeeld wordt. Het zou interessant zijn te weten wie erachter zitten. Dat het zou gaan om toevallige hackers die wel eens wilden weten waar ze zich op de CRU zoal mee bezighouden, is zeer onwaarschijnlijk.

Zoals op realclimate.org wordt geconstateerd is misschien wel het belangrijkste dat de publicatie van deze e-mails geen grootscheepse fraude, geen doelbewuste manipulaties, geen dubieuze financieringen en geen socialistisch complot hebben ontmaskerd.

Dus rest de conservatieve website The Examiner tot nu toe niets anders dan te wijzen het ‘beschamende’ pdf-bestand getiteld The Rules of the Game, waarvan een langere versie op het ministerie van Milieu zou circuleren. Ik heb er even naar gekeken. Het is een verhaal van een communicatiebureau over de valkuilen van voorlichting over klimaatverandering. Verrassend in zijn benadering en scherp in zijn analyse, maar ik kan me voorstellen dat sommigen woedend worden als ze lezen: ‘Those who deny climate change science are irritating, but unimportant. The argument is not if we should deal with climate change, but how we should deal with climate change.’

Voor verdere lectuur zijn hier een paar aardige links (eindeloos aan te vullen):

Algemeen: Christian Science Monitor, Nature, LA Times

Sceptici: Pielke, climate audit