Brullen bij Peñate op London Calling

Pop London Calling. Gezien 20 en 21/11, Paradiso, Amsterdam. ***

Het grootste deel van de bands dat vrijdag en zaterdag op London Calling stond, het festival voor nieuwe namen, was nog onbekend. Dat kan best zo blijven, bleek, in deze bezetting en met deze liedjes. Alberta Cross bijvoorbeeld, met enig publicitair rumoer gearriveerd, beschikte over een krachtige zanger met een geknepen stem, die de aandacht trok. Maar de band maakte dan weer zulke fantasieloze rock, dat het optreden verder onverschillig liet.

London Calling gaat om de verrassingen en de vrijdag bood, met een beetje goede wil, een ontdekking: We Were Promised Jetpacks. De Schotse band viel op door hun repetitieve gitaarakkoorden en hun maniakale frontman, gitarist/zanger Adam Thompson. Er zaten nog wat gewone gitaarstukjes in hun repertoire, maar als ze hun bijna vierkante geluid – zoals in Quiet Little Voices – durven uitbouwen, dan kan dit een echt interessante band worden.

Op zaterdag waren het de piepjonge, authentiek Engelse bleekneusjes van de Bombay Bicycle Club – ze kwamen vorig jaar van school – die eruit sprongen. Het is niet bepaald ongehoord wat ze doen – Arctic Monkeys hebben een vergelijkbare formule – maar hun compacte, snelle nummers werden met vuur en kapsones gespeeld. En dat ondanks de tegenzittende geluidstechniek, waardoor de riffs van de almaar over zijn gitaar dubbel klappende zanger niet eens te horen waren.

Zo’n energieke blikvanger was wat de Wild Beasts ontbeerden. De dramatische falset van zanger/gitarist Hayden Thorpe geeft de band uit Leeds een eigen, theatrale signatuur, maar bassist Tom Flemming zingt ook, en live wisselden de twee elkaar voordurend af en ruilden ze instrumenten, wat een onrustig optreden opleverde. Nu viel ook op dat de drummer met zijn extra rij percussietrommeltjes een springerige basis legt voor de weidse gitaarakkoorden, die noordelijke vergezichten oproepen.

Naar het einde van hun drie kwartier durende set toe kwamen al die tegenstrijdige elementen steeds minder goed bij elkaar, wat stroeve uitvoeringen opleverde van de prijsnummers Hooting and Howling en The Devils Crayon.

Met twee sterke cd’s op hun naam zijn de Wild Beasts eigenlijk een debutantentweedaagse als London Calling ontgroeid, wat nog sterker geldt voor feestnummer Jack Peñate, die werd gesteund door een vierkoppige band. Waar zijn de gillende meisjes, waarom is deze 25-jarige Londenaar nog geen ster, werd de vraag tijdens zijn spetterende optreden. Al die uptempo liedjes zijn onverbiddelijke vrolijkmakers en meezingers – instant hits, geknipt voor de radio. Zelfs een wat kalmer nummer als Pull My Heart Away heeft zo’n dwingende melodie dat zich een schommel in je hoofd, je heupen en voeten nestelt, totdat je helemaal schommel bent.

Het Afrikaans getinte slagwerk van zijn tweede cd Everything is New voert Jack zelf uit, maar die vaardigheid laat zich live kennelijk niet combineren met zingen. Het gebrek aan groove van de drums werd gecompenseerd door de funky gitarist endoor de wilde sprongen van Jack. Hij sloot af met de stamper Be The One, de zaal brullend achterlatend. Volgende keer mag hij de zaal voor zichzelf.