Volgende nummer? Geen flauw idee

Een jazzsaxofonist die in de moshpit springt en een rapper met tien versnellingen.

Het resultaat is een zwierende plaat van Typhoon en Benjamin Herman.

. De rapper en de jazzmusicus zitten in rode pluche stoelen in de bar van hotel Convent in Amsterdam, waar ze elkaar deze middag net goedemorgen hebben gewenst. Ze leggen uit waarom hun samenwerking na succesvolle optredens in Paradiso en de Uitmarkt, nu ook tot een EP heeft geleid, Chocolade, die zondag in de Melkweg wordt gepresenteerd.

Aan de ene kant zit Glenn ‘Typhoon’ de Randamie (25), een bedachtzame en zorgvuldige rapper met poëtische, openhartige teksten. Met Tussen Licht En Lucht leverde hij in 2007 een van de indrukwekkendste nationale hiphopdebuten af, is lid van de Zwolse hiphopformatie Fakkelbrigade en trekt daarnaast door het land met een theatershow met Rico (ex-Opgezwolle) en de Zwolse folkband Muppetstuff. Aan de andere kant zit jazzsaxofonist Benjamin Herman (41), muzikaal leider van New Cool Collective en een muzikale veelvraat die een lading cd’s uitbracht, zowel solo als met bands in diverse samenstellingen, en die werkte met een reeks artiesten, uiteenlopend van C-Mon & Kypski tot Hans Teeuwen en van Jules Deelder tot de Gigantjes.

Zulke projecten zijn meestal eenmalig, zegt de jazzmusicus. „We zijn met New Cool kieskeurig als het gaat om een vervolg op dat soort samenwerkingen. Het is niet de bedoeling dat we een band worden die mensen begeleidt.”

Ook met Typhoon zou de samenwerking eenmalig zijn, in 2007, op de Uitmarkt in Amsterdam, waar de band de rapper begeleidde. Eén keer werd twee keer, met een lovend ontvangen concert in Paradiso. En nu is er de EP met zeven nummers, met naast ouder werk van Typhoon in een nieuw jasje – zowel live als in de studio opgenomen – ook nieuw, gezamenlijk materiaal. Wat opvalt is de losheid; het ongedwongen zwierende en swingende plezier dat van de nummers afspat.

Typhoon en Herman zijn muzikaal meer verwant dan mensen wellicht denken, zeggen ze. Typhoon: „Hiphop en jazz zijn allebei rauw en confronterend. Je vertelt een verhaal; de een met zijn stem, de ander met zijn instrument.” En ze kennen beiden het concept van de freestyle, voegt Herman toe. „We zijn allebei gewend te improviseren; om ergens op in te springen. Meestal als je samenspeelt, wil een vocalist rust; dat alles prettig voor hem is – en hij zo goed mogelijk overkomt. Hier vulden we elkaar aan en werd het steeds heftiger tijdens de gig. Het was rock-’n-roll.”

Hun samenwerking draait om vrijheid. Voor Typhoon was het „een ijsbreker” toen de jazzmusicus tijdens hun optreden in Paradiso ineens tussen het publiek in de moshpit stond. „En een wereld ging open door het werken met instrumentalisten. Ik kwam er tijdens het optreden achter dat er nog veel meer in me zat.” Herman snapt dat wel. „Ik speel al 25 jaar met dj’s samen; dan wordt iets opgezet en is dat de dynamiek waar je mee werkt. Het staat vast. In dit geval is het zo: hoe meer Ty geeft, hoe meer de band geeft. En we merkten dat er tien versnellingen op die gast zitten.”

Je moet als muzikant durven falen, zeggen ze. Herman heeft met vocalisten gewerkt die bloednerveus vertelden wanneer op welke bekken geslagen moest worden. „Na drie uur repeteren heb je dan een hoofd vol afspraken en een gestreste zanger.”

Typhoon: „Wij wisten niet welke kant het op zou gaan, dat maakte het juist magisch.”

Herman: „We hadden één middag gerepeteerd.” Hij lacht. „Daar was ik trouwens niet eens bij.”

Hij noemt het desondanks doodeng om alles los te laten. „Vooral als een bomvol Paradiso voor je staat en jij geen flauw idee hebt wat er het volgende nummer gaat gebeuren.”

Voor Herman is Typhoon „iemand die het begrijpt en bij wie het heel natuurlijk gaat; dat gebeurt zelden. Wat ik ook heel tof vindt, is dat hij in zijn teksten echt zijn ziel blootgeeft. Dat geeft een goed gevoel om bij op het podium te staan; heel anders dan met iemand die staat op te scheppen. Ik heb met Campert, Deelder en Vinkenoog gewerkt en dan voel je iets in hun nabijheid; als je hun teksten leest. Hoe hij op mij overkomt, heeft daar wel mee te maken. Met die spirituele kant.”

Voor het optreden in De Melkweg, hebben ze wel een keer gerepeteerd. Dat was handig, omdat Typhoon en Herman beiden nog met zoveel andere projecten op het podium staan, en ze ook nieuwe nummers gaan spelen. Maar eigenlijk vooral omdat het leuk is, zegt Herman. „Omdat er al die keren dat we bij elkaar kwamen, al zoveel is uitgekomen.”

En daarna is het over, en weer tijd voor iets nieuws. Typhoon wordt nu door muzikanten gebeld die iets soortgelijks willen doen, maar dat wil hij niet. „Dit is uniek en ligt dicht bij mijn hart; ik doe het één keer en goed.”

En ook de jazzmusicus trekt weer verder, op zoek naar nieuwe uitdagingen. „Elke dag een beetje beter worden is voor mij de enige manier dit een leven lang vol te houden. Zoeken naar andere mogelijkheden en interessante mensen die op je pad komen.”

Zo moeilijk is dat niet in een klein land met een nog veel kleinere muziekscene. „Het enige wat je hoeft te doen, is de telefoon pakken en het is geregeld.” Herman lacht. „Als je een beetje saxofoon kan spelen, tenminste. Anders is het: ‘Hallo, met Benjamin…tuut-tuut-tuut.”

De EP Chocolade van Typhoon & New Cool Collective wordt zondag gepresenteerd in de Melkweg, Amsterdam. Op YouTube is een film van Typhoon te zien, waarin hij o.a. Benjamin Herman interviewt over de EP. Kijk op www.nrcnext.nl/links.