Michael Jackson - dit jaar onder elke kerstboom

November en december zijn geen goede muziekmaanden. De feestdagen leiden vooral tot een hausse aan opgewarmde kliekjes, in de vorm van talloze Best of albums. De artiest die dezer dagen onder elke kerstboom dreigt te belanden, is Michael Jackson. Nu heb ik niets tegen platenmaatschappijen die in zware financiële tijden proberen winst te maken, of tegen concertpromotors die pogen verliezen te beperken, maar er zijn grenzen. En die worden zo langzamerhand overschreden.

Neem de musical Thriller Live, deze week in Nederland. Ik heb de voorstelling niet gezien, maar de recensies voorspellen weinig goeds. Gehuld in rare militaire jasjes en met wollen Afropruiken op het hoofd jast de cast er in tweeënhalf uur 32 hits doorheen, terwijl het publiek lekker meezingt. Thriller Live? Met nog geen zestig paarden kregen ze me er naar toe.

Of luister naar Michael Jackson The Remix Suite. Platenmaatschappij Universal/Motown vroeg hedendaagse producers als The Neptunes, Akon en Polow oude nummers van de Jackson 5 onder handen te nemen. Het resultaat ligt sinds twee weken in de winkel: een ordinaire houseversie van het obscure nummer Skywriter; een kille synthesizervariant op Never Can Say Goodbye en een stoet blikkerige remixen die vooral doen verlangen naar de originele liedjes.

Terwijl ze beter hadden kunnen weten. Immers, ter gelegenheid van het 25-jarig bestaan van Thriller bracht Sony/BMG in 2008 al een aantal coverversies uit. Maar als artiesten als Will.I.Am en Fergie daar iets duidelijk maakten, dan was het vooral dat ze niet konden tippen aan de oorspronkelijke productie van Quincy Jones.

Of kijk naar de film This is it. Die film, een registratie van drie maanden repetities in het Staples Center in Los Angeles, was slechts eventjes in de bioscoop te zien. Want de dvd moet natuurlijk op tijd onder de kerstboom liggen.

Ik zag This is it enkele weken geleden op een zaterdagavond in een uitverkochte bioscoop. De film toont een gedreven artiest, een perfectionistische entertainer, een getalenteerde muzikant – zoals Jackson het basloopje uit Wanna be starting something voor zingt! Maar hij toont ook een sterk vermagerde en vermoeide man, die kon dansen omdat de doktoren hem ‘s ochtends wakker spoten en ‘s avonds weer in slaap. Een grootheid die zijn eigen universum schept, daarin aangemoedigd door een legertje ja-knikkers en klapvee.

Dat alles zag ik óók – ondanks de pogingen van de filmmakers om ons te laten geloven in het sprookje dat Jackson al decennia geleden voor zichzelf had verzonnen op zijn ranch in Californië. We wisten allemaal in die uitverkochte bioscoop dat we zaten te kijken naar een man die acht dagen later dood zou neervallen, maar we deden die avond alsof we gek waren.

Daardoor is This is it niet alleen een prachtige documentaire over een begenadigd artiest, maar ook een van de wreedste cadeautjes die een muziekliefhebber dit jaar onder de boom kan krijgen.