Ik ben intussen meesteres Excuses Verzinnen

Een moeder die haar Normandische krijtrotsblokken als beeldhouwwerken tentoonstelt, een ex die aan het rebirthen is en je nodig heeft om te puffen bij zijn of haar bevalling, een vriendin die verstrikt is in haar strijkijzersnoer: ze vragen allemaal veel van je kostbare tijd. Je kan maar beter op voorhand een aantal gevatte excuses oefenen om je afwezigheid te rechtvaardigen. Je weet immers nooit wanneer de vraag komt aanwaaien, met dank aan het mobieltje. Zelfs op de loopband in het fitnesscentrum zie je mensen achteruit vliegen omdat ze vergeten verder te lopen als hen niet tijdig een geldig excuus te binnen schiet.

Mijn beste vriendin, moeder Teresa zaliger, durfde ook al eens met een flauw excuus uit te pakken als God haar nog maar eens vroeg om nog wat meer gehandicapte armen op te vangen. Daarom doe ik het ook. Via trial and error ben ik intussen zelfs meesteres Excuses Verzinnen geworden. Ik draag de zwarte band van Wie-de-Vragensteller-met-een-Ippon-Vloert. Ik deel mijn smoesjes graag want ik heb zelf gretig van anderen geleerd en gestolen.

Eerst en vooral moet je je smoes testen op geloofwaardigheid. Een kleine bloemlezing der ongeloofwaardigheid: ik ben verloren gelopen in de Bloemistenstraat 5 in Moerzeke. Ik kan mijn vingers niet bewegen en kon dus niet sms’en om je iets te laten weten. Als ik op één been hinkel, doet mijn enkel pijn. Als ik mijn ogen sluit, wordt alles zwart. Ik denk dat ik maar beter wat kan rusten. Ik heb iets verkeerds gegeten, het vel rond de Duitse salami. Op de verpakking stond nochtans dat het mocht.

In het kader van de volksgezondheid vind ik ziekte-excuses not done. En daarnaast mag het wel wat frivoler. Bijvoorbeeld: ik moet mijn waterhoentje in het park vandaag nog föhnen want anders overleeft dat kleine scharminkeltje de winter niet. Mijn hond heeft dringend een massage nodig want ze heeft de huisdierenziekte: een stijve nek door voortdurend omhoog te kijken. Mijn citroenen vragen erom ontzuurd te worden. Mijn schizofrene better half wil absoluut wat quality time met mij doorbrengen. Mijn karakter moet dringend bijgeschaafd worden. Ik moet echt nog wat slappe excuses verzamelen voor als je me morgen weer opbelt. Und so weiter.

Maar, lieve Nederlanders, dankzij jullie hoef ik geen excuses meer te verzinnen. Als een belangrijk persoon, bijvoorbeeld Justin Timberlake of Wendy van Wanten, mij vraagt of ik even wil langskomen, kan ik zonder gene, met reine ziel, antwoorden: ‘Ik had uiteraard niets liever gedaan, maar helaas, vandaag of morgen of de dag erna ben ik verhinderd, ik moet namelijk nog mijn dagelijkse column schrijven voor nrc.next.’

Saskia de Coster