Hier prijzen koeien zichzelf aan voor de barbecue

Eoin Colfer: And Another Thing. Vervolg op de serie The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy. Penguin, 368 blz. € 18,-.

The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy leek voorbij. Dood was Arthur Dent, de aardbewoner die het heelal was ingejaagd omdat zijn thuisplaneet plaats moest maken voor een stukje snelweg tussen de sterren. In 2001 overleed ook Douglas Adams, de bedenker van deze absurdistische sciencefictionreeks. En toch is er nu een vervolg in de Hitchhiker-serie: And Another Thing van kinderboekenauteur Eoin Colfer, geschreven in opdracht van de weduwe Adams.

In deel zes van de ‘trilogie’ blijkt dat de aarde weliswaar is vernietigd, maar Arthur en zijn vrienden zijn weer eens miraculeus ontsnapt. Nu zijn ze gered door een onsterfelijke alien die zich heeft voorgenomen om alle levende wezens in het universum in alfabetische volgorde te beledigen. Deze ‘Wowbagger, the Infinitely Prolonged’ is een oude bekende. Zijn ruimteschip in de vorm van een Vikingschip is gestolen van dondergod Thor, ook bekend uit eerdere delen.

The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy is een bestsellerreeks, gepubliceerd tussen 1979 en 1992 en voortgekomen uit radiohoorspelen voor de BBC. Een televisieserie, bioscoopfilm, computergames en toneelstukken zijn erop gebaseerd.

Colfer toont zich een echte fan. Liefdevol citeert hij Adams’ universum en enthousiast breidt hij het uit. Met nieuwe goden, die met stervelingen niets te maken willen hebben. En er blijken nog meer aardbewoners aan de vernietiging van onze planeet te zijn ontsnapt. Deze puissant rijken leven op Nano, een op bestelling gebouwde super-de-luxe surrogaataarde. Nano-exploitant Hillman Hunter voert geestige sollicitatiegesprekken met goden die op zijn planeet orde op zaken moeten komen stellen en natuurlijk wordt ook deze planeet weer met de ondergang bedreigd.

De wat kluwenachtige plot is de prijs die de Adamsfan betaalt voor het weerzien met de hoofdrolspelers. Zoals Ford, de innemende thrillseeker en freelancemedewerker van de reisgids waaraan de serie zijn naam ontleent. Of Zaphod Beeblebrox, de tweekoppige president van het universum met zijn brein ter grootte van een planeet. We ontmoeten weer Trillian, de keiharde interplanetaire reporter en moeder van Arthur Dents verwaarloosde dochter Random – en de mokkende puberdochter zelf.

Colfer is niet bang om zijn grote voorbeeld na te doen met uitgesponnen analogieën en bizarre dialogen. Die imitaties pakken soms goed uit en Colfers slapstickscènes zijn zeker zo filmisch. De nieuweling in dit universum zal hier en daar wel eens een grap ontgaan. Koeien op de planeet Nano prijzen zichzelf aan voor op de barbecue, maar ze krijgen pas reliëf als je de passages herleest over hun soortgenoot die wervend haar lekkerste delen ter consumptie aanbiedt in The Restaurant at the End of the Universe.

Er is eigenlijk maar één Hitchhiker-ingrediënt dat Colfer nauwelijks wil of durft te gebruiken. Deel een tot en met vijf stonden vol weldoordachte wetenschappelijke kolder. Fysici raakten geinspireerd door Adams’ beschrijvingen van tijdreizen, parallelle universums en een ruimteschip dat werd voortgedreven door onwaarschijnlijkheid. Filosofen werden belachelijk gemaakt met het antwoord op de vraag naar de zin van het leven. En biologen kwamen aan hun trekken met evolutionaire uitspattingen op verre planeten. Eerlijk is eerlijk, ook Colfer maakt wel eens een grap langs biologische lijnen. Hij laat Zaphod Beeblebrox praten met een stem zo superieur dat een eencellige zijn evolutie zou willen versnellen om een opponeerbare duim te ontwikkelen, een steen te pakken en hem dood te slaan. Maar vindingrijk voortborduren op nieuwe inzichten uit de wetenschap is er niet bij.

Adamsfans mogen blij zijn met een nieuw deel in de serie. Maar ze zullen zich ook de oer-Britse Arthur Dent herinneren die zich kort na de vernietiging van de aarde realiseert dat hij zich voortaan met nepthee tevreden moet stellen. Een automaat aan boord van zijn ruimteschip serveert een drankje dat hij lekker zou moeten vinden, volgens een analyse van zijn brein en smaakpapillen. Niemand wist waarom, schrijft Adams, maar uiteindelijk kwam de machine altijd uit op een drankje dat bijna precies, maar net niet helemaal, thee was.