Volgende Van Rompuy verkozen?

Een soort goal na een dubbele handsbal. De aanwijzing van Herman van Rompuy als eerste voorzitter van de Europese Raad heeft tot enige gêne geleid. Zo kan het echt niet veel vaker worden gedaan. Wat een democratisch voorbeeld. Iedereen heeft er aan gezeten voordat ie het was. Zelfs als je deze benoeming, en die van

met links, met rechts..met links, met rechts..

Een soort goal na een dubbele handsbal. De aanwijzing van Herman van Rompuy als eerste voorzitter van de Europese Raad heeft tot enige gêne geleid. Zo kan het echt niet veel vaker worden gedaan. Wat een democratisch voorbeeld. Iedereen heeft er aan gezeten voordat ie het was.

Zelfs als je deze benoeming, en die van baronesse Ashton als Europese minister van buitenlandse zaken, bekijkt als uiting van de grote landen dat zij niets van federalisme moeten hebben, dan blijft het een morsig proces. En een uitkomst die bewust inspiratievrij is.

Misschien is Van Rompuy een heel bekwame premier en wordt hij een Europees monument. Maar de manier waarop 27 regeringsleiders hem op z’n post hebben gerommeld kan in 2009 niet meer. Wat drie, vijf, twintig jaar geleden normaal was, kan een volgende keer alleen herhaald worden met flinke schade aan het zelfgeloof van dit continent.

De Charlemagne-columnist van The Economist stelt vast dat deze twee benoemingen bewijzen dat Europa voorlopig een naar binnen gekeerd continent wil zijn.

But above all, I fear the two candidates chosen tonight are an example of the lowest common denominator effect. Mr Van Rompuy had not had time to offend any of his fellow leaders. Lady Ashton achieved the job by default (though her supporters insist that she has always been underestimated, and triumphs every time.)

They are also the product of a big new trend in EU politics: the growing might of the big trans-national political parties, two of whom, the centre right EPP and the European socialists, stitched these jobs up between them, then imposed that deal on the national leaders. I know that at least one big government cannot believe the power exercised in this contest by members of the European Parliament, and feels the time has come to push back, hard. More on this another time.