Vervliegende idealen en een ironisch gebed

Fons van Westerloo (63), voorzitter van omroep Wakker Nederland (WNL), pleit in een interview met HP/De Tijd voor een nieuwe verzuiling: „Een omroep moet weer staan voor een bepaalde stroming, gewoon zoals dat vroeger ook was.”

Hij lijkt komende vrijdag op zijn wenken te worden bediend, als de VARA de lange documentaire De onrendabelen uitzendt, een initiatief van voormalig VARA-voorzitter Marcel van Dam (71). In Vrij Nederland licht Van Dam, sinds 2003 geen lid meer van de PvdA, zijn motieven toe: „De woede over het feit dat alles waar ik een leven lang in heb geloofd wordt afgebroken; dat het fundament van de vooruitgang begint te rotten; dat de Nederlandse politiek vooral wordt gestuurd door economen en economische principes; dat men er kennelijk van uitgaat dat materiële welvaart de grootste bron van geluk is.”

Direct achter het bittere gesprek met Van Dam publiceert VN een reportage over het vervliegen van de linkse droom, naar aanleiding van een bijeenkomst in Amsterdam van de sociaal-democratische denktank Policy Network. Overal in Europa verliezen de sociaal-democraten de verkiezingen, omdat er op vele fronten tegelijk moet worden gestreden: tegen liberalen, conservatieven, rechtse en linkse populisten. Maar Wouter Bos onthult dat zijn partij vooroploopt in het onderkennen van de crisis: „Op internationale conferenties heeft de PvdA een soort heldenstatus. Wij durven taboes te doorbreken. We worden als de avant-garde beschouwd.”

In De Groene Amsterdammer pleit J.L. Heldring (91) voor het conservatisme, ook al is die stroming volgens de columnist in Nederland al in de jaren tachtig van de 19de eeuw als politieke beweging uitgestorven: „Het conservatisme als levensbeschouwing is een reactie op overmatig optimisme over de mens en de samenleving, het is een pessimistische visie op de maatschappij die rekening houdt met het menselijk tekort.”

Ter illustratie vertelt Heldring een anekdote uit 1955, over een vrouw die Labour-leider Gaitskell bedankt voor alles wat zijn partij voor haar gedaan heeft. Nu ze heeft wat ze wil, gaat ze op de Conservatieven stemmen.

Nederlands beroemdste jonge christen Arie Boomsma (35) stelt in De Groene dat het geloof nooit is weggeweest, maar door de verbreding van de mediakanalen nu weer zichtbaar wordt. Zelf is hij een mooi voorbeeld.

In Linda. schrijft Boomsma elke maand een gebed. Het eerste is onder meer voor de 60-jarige playmate Patricia Paay („U moet haar liedjes kennen”). De toon is ironisch: „Heer. Help haar in te zien dat er dingen in ons leven zijn die zwaarder wegen dan een ferme tiet of strakke wang.”