Alweer in een positieve bui

Geen molens, kaas of tulpen – met die waarschuwing adverteert Dutch Design. De Hollandse ontwerpers hebben, als het op export aankomt, wel iets minder doms in petto.

Ik hoor nu en dan een politicus oproepen tot een grotere rol van Dutch Design bij de exportbevordering. De politicus denkt daarmee innovatief te zijn en te schitteren op het kennisplatform, maar vergeet dat al honderd jaar geen artistiek handboek ter wereld het kan stellen zonder Nederlandse ontwerpers en architecten. Er is weer een politicus bezig een bal die allang rolt een duwtje te geven.

Dutch Design is geen recente uitvinding. Nederlanders zijn altijd verdomd handig geweest in vormgeven. In het kneden van het bestaande. In oppervlakte en uiterlijk. Vraag me niet waarom.

Soms zie ik zelfs Dutch Design dat ik zelf graag in huis zou willen hebben. Waar ik me mee zou willen verwennen. Pas nog werd een overzichtstentoonstelling geopend in Galerie Vivid in Rotterdam van het duo Scholten & Baijings. From Japanese furniture to vegetables heet die tentoonstelling. Daar is dan wel geen woord Dutch bij, maar de titel maakt duidelijk dat het ontwerpersduo voor niets terugdeinst. Het tweetal verjaponiseerde voor het Zuiderzeemuseum zelfs een hangoortafel en een flap-aan-de-wand.

Ik gun het Zuiderzeemuseum zijn interieurhoogstandjes van harte. Mijn persoonlijke hebzucht geldt het glas van Scholten & Baijings.

Teer, wonderlijk van kleur, genadeloos van eenvoud. Maar waar ik echt voor door de knieën ga zijn hun vegetables. Groenten die je niet kunt eten.

„Van een afstandje lijkt de rauwe rabarberstengel net echt. De rode steel die naar het blad toe steeds zachter roze kleurt, behalve dan de donkere adertjes. Het blad dat zich grillig krult en van de groene toppen langzaam uitloopt in zachtgeel en ten slotte zacht roze. Zelfs de halfronde, licht uitgeholde vorm van de steel is hyperrealistisch. Pas als je met je neus boven deze trompe-l’oeil van textiel staat, worden de weefstructuur en de stiknaden zichtbaar”, schreef een recensent lyrisch. Of-ie een schilderij met engelen en elfjes aan het bespreken was. It’s de groente, stupid.

Ik heb thuis al groente van glas, plastic, ivoor, zilver en blik. De Portugezen maken mooie oneetbare groente van aardewerk. Ik zou ook wel wat kool en artisjokken in Dutch Design willen.

De Nederlandse exportgroente heeft in de wereld een slechte naam. Te waterig, te smakeloos. Scholten & Baijings kunnen de reputatieschade herstellen. Molens, kaas en tulpen hebben afgedaan. De toekomst aan de rabarberstengels!