Sommige mensen zie je nou eenmaal minder graag

Ik ken iemand die niet tegen de aanblik van Hans van Baalen kan.

Dat komt voor. Zelf heb ik het met Louis van Gaal. Misschien niet zo erg als hij met Van Baalen, maar als ik zondagavond in slaap probeer te komen bij het geleuter van Studio Voetbal, hoeft er alleen maar een foto van de trainer van Bayern München in beeld te worden geschoven, of ik zap al weg.

Soms, als hij Van Baalen in beeld krijgt, belt die kennis me op, want hij zapt nooit weg, en hij wil toch stoom afblazen. En altijd begint hij dan over Joop Glimmerveen, de leider van de fascistische Nederlandse Volksunie (nooit vergelijken met de PVV van Wilders, Herman!), aan wie Van Baalen zich in 1977 bijna zou hebben aangeboden. Hansepans was toen 16, en zat nog op de havo in Krimpen aan den IJssel. Toen hij in 1998 voor de VVD lid van de Tweede Kamer zou worden kwam er iets tussen: Vrij Nederland publiceerde de brief.

Die kennis van me weet dat allemaal. Dat Hans ontkende. Dat er behalve een schriftdeskundige en een tekstanalyticus ook een zware politieke onderzoekscommissie op de zaak werd gezet. Dat de onderzoekers niet konden bewijzen dat J.C. van Baalen die de brief had ondertekend een ander zou zijn geweest dan het kandidaat-Kamerlid. En dat de toenmalige VVD-top (Hans Dijkstal was net fractievoorzitter geworden) het aangeschoten wild ten slotte toch in de armen sloot, en hem zijn zetel gunde.

Een goed geheugen is een last, hoor. Zelf onthoud ik dat soort dingen ook graag, maar ik ben misschien iets luchthartiger. Dus iedere keer als ik dat hele verhaal door de telefoon weer moet aanhoren, wijs ik er mijn kennis op dat de getuige-deskundigen mekaar indertijd nogal hebben tegengesproken over het handschrift van de vermeende snotaap, en dat het onderzoek geen sluitend bewijs heeft opgeleverd. En als hij dan aan de andere kant van de lijn blijft tegensputteren, en zelfs over Spong begint die hem vast zou willen helpen om Hans alsnog voor de rechter te slepen, roep ik ongeduldig:

‘Stel al dat hij inderdaad bij Glimmerveen zou zijn begonnen, dan heeft die man als eurorepresentant van de VVD intussen toch een geweldige schuiverd naar links gemaakt’.

Maar het was gisteren natuurlijk weer raak, met Hans in Nicaragua op ramkoers tegen president Daniel Ortega namens nota bene de Liberale Internationale.

Zal ik tussen twee haakjes iets ergs opbiechten? Ik wist niet meer dat er ook een liberale Internationale bestond, laat staan dat me iets van hun werkzaamheden voor de geest zou staan. Als iemand me er een maand geleden naar had gevraagd, zou ik waarschijnlijk hebben gedacht aan een globalistisch gezelschap van onbetrouwbare bankiers, in Nederland vertegenwoordigd door Frank de Grave, Robin Linschoten, Ed Nijpels en Gerrit Zalm. Gelukkig las ik net bijtijds in de krant dat Baal eigenlijk een soort Karl Marx is van de internationale federatie van liberale partijen, en in die hoedanigheid in Managua onder andere heeft gesproken met de opperbevelhebber van het leger.

‘Hoe krijgt zo’n brulboei het voor mekaar?’, vroeg mijn kennis opgewonden.

‘Volgens mij simpel’, antwoordde ik. ‘Zo’n generaal hoort dat er een Hollander voor de deur staat, hij herinnert zich Ed van Thijn nog, dus denkt: gôh, leuk, Ed!, ziet het verschil niet als Hans binnen is omdat voor Nicaraguanen al die Nederlanders op elkaar lijken, en begint gezellig te vertellen.’

Maar wat ging het Balemans in godsnaam aan of het leger een coup zou willen plegen?

‘Nog altijd Glimmerveen!’ ging mijn kennis weer van start met de oude koek, dus ik hing op, deed de televisie aan, en verdomd als het niet waar is: Louis van Gaal in beeld.

jan blokker

Lees eerdere columns van Jan Blokker op nrcnext.nl/blokker