Begeerte voorbij het decorum

Les regrets. Regie: Cédric Kahn. Met: Yvan Attal, Valeria Bruni Tedeschi, Arly Jover, Philippe Katerine. In: 8 bioscopen.***

Als de architect Mathieu, een veertiger, terug is in zijn geboortedorp om zijn moeder te begraven, ziet hij Maya plotseling staan. Aan de grond genageld staart hij haar aan. Als zij hem gewaar wordt, schrikt ze even, maar kijkt hem dan ook lang aan. Daarna stapt ze in een pick-uptruc waarin een man en een klein meisje zitten. Die zien we nauwelijks, ze doen er op dat moment ook niet zo heel veel toe. De blik tussen Mathieu en Maya is door lust vernauwd.

De Franse regisseur Cédric Kahn markeert de ontmoeting tussen Mathieu en Maya op een zodanige manier dat er maar één conclusie mogelijk is: deze twee mensen gaan een gepassioneerde relatie beleven. Ofwel: herbeleven. Want vijftien jaar eerder waren ze een stel dat van de ene op de andere dag uit elkaar ging. Net als in zijn film L’ennui (1998) toont Kahn in Les regrets dat hij goed is in het neerzetten van irrationele, onstuimige hartstocht die steeds verder uit de hand loopt. In films over hevige liefdesrelaties is het meestal de vrouw die emotioneel doordraait op het ogenblik dat er een eind aan de affaire komt. Les regrets is wat dat betreft verfrissend: hier is het Mathieu die zichzelf totaal verliest in scènes die in hun rauwe emotionaliteit bijna ongemakkelijk zijn. Begeerte kent geen decorum.