Musical 'Chicago' fel en gespierd

Musical Chicago, door Mark Vijn Theaterproducties. Gezien: 15/11 in Het Park, Hoorn. Tournee t/m 24/5. www.chicagodemusical.nl. ****

Misdaad loont, in de musical Chicago. Roxy en Velma hebben moorden gepleegd, maar in de finale zijn ze publiekslievelingen geworden – dankzij de gewetenloze charmeur die hun advocaat is, en de pers die door zijn gladde praatjes aan hun kant staat. Dit is het schelle Chicago van de jaren twintig, waar een crimineel de populariteit van een ster kon verwerven. En de musical, die misschien wel de meest sardonische aller musicals is, doet net alsof ze die verloedering verheerlijkt, in een enscenering waarin alle scènes zich voordoen als variéténummers. Een beetje Brecht, maar dan door en door Amerikaans.

Chicago, vooral bekend van het openingsnummer All That Jazz, staat al jarenlang op Broadway en in Londen. De laatste Nederlandse versie, met Pia Douwes en Simone Kleinsma, dateert van tien jaar geleden. Daarna kwam nog de verfilming met Renée Zellweger en Catherine Zeta-Jones. Maar de theaterversie blijft beter, venijniger en vinniger. Ook de nieuwste Nederlandse productie, waarin Mariska van Kolck en Joke de Kruijf dansend en zingend de show stelen. Bitches alle twee, al oogt Van Kolck met haar poeslieve kattigheid net iets doortrapter dan de door De Kruijf vertolkte furie die haar rivale is. Naast hen speelt Thom Hoffman de schijnheilig strafpleiter met schavuitensnorretje en stroopsmeerdersstem. Doris Baaten toont met veel bravoure de corruptie van de bazin van de vrouwengevangenis. In het rolletje als bedrogen echtgenoot is Peter Lusse zo sip als hij maar kan zijn.

De nieuwe Chicago is een getrouwe kopie van de Broadway-voorstelling, iets anders zouden de rechthebbenden niet toestaan. Maar dat is in dit geval een pré, want de Amerikaanse regisseur Melissa King heeft een strakgespannen show gemaakt. De twaalfkoppige jazzkapel, die in een omlijsting op het podium het middelpunt vormt, speelt de syncopische muziek van John Kander met alle vereiste verve, terwijl de hardgekookte teksten van Fred Ebb veel zeggingskracht behouden in Seth Gaaikema’s vertaling. En het ensemble laat heel goed zien dat de wereldberoemde Bob Fosse ooit de originele choreografie voor Chicago maakte. Hun dans komt uit de heupen en het bekken. Want in zo’n gespierde show moet ook gespierd worden gedanst.