Enkel voor anaal gebruik

Anginegem is een pittoresk dorpje in Vlaanderen waar de Mexicaanse griepepidemie met man en macht bestreden wordt. Dat gebeurt nogal radicaal – kinderen moeten hun muts tot over hun mond trekken en oudjes schudden elkaar niet meer de hand, maar slaan de wandelstokken tegen elkaar. Gelukkig organiseert Anginegem enkele fijne initiatieven die deze epidemie een nieuw en intrigerend gelaat geven. Letterlijk. We staan in de wachtkamer van huisarts M. Vansteenkiste, samen met Artiest Vansteenkiste, toevallig zijn broer.

Kan u ons vertellen wat op dit doek te zien is? Ik vind het heel mooi maar ik kan er niets van maken.

Wel, dit portret is een close-up van de bilspier op het moment dat een man ingeënt wordt tegen de Mexicaanse griep. Het heet De Mexicaanse griepprik. Ik heb nog stage gelopen bij mijn broer als doktersassistent maar dat steriele gedoe was niets voor mij. Die ervaring heeft me wel geïnspireerd om de pijn als idee op papier weer te geven. Op dit specifiek portret zie je hoe de griepvirusdeeltjes om hun leven beginnen te vechten zodra de naald in het lichaam dringt.

Hebt u een persoonlijke band met uw onderwerp?

Uiteraard, maar dat is persoonlijk. Ik wil wel een tipje van de sluier oplichten. Deze bil behoort toe aan een topvoetballer met een verrukkelijk achtersteven. Hij heeft erg geleden want een voetballer is hooguit gewoon dat zijn scheenbeen aan spaanders gestampt wordt. Ik mag natuurlijk niet zeggen wie het is, ik heb ook beroepsgeheim. Dat is het mooie aan deze collectie: het griepvirus is enorm democratisch maar het heeft wel zijn eigen willetje, net zoals ik. Het streeft ernaar om zichzelf eindeloos opnieuw uit te vinden. Dat leunt dicht aan bij hetgeen een kunstenaar doet.

Hebt u ook een diepere boodschap?

Pijn. Schoonheid. De strijd tussen virus en anti-virus. Het meest politiek geladen stuk in deze collectie is Ne me quitte pas. Het toont hoe de Belgische chansonnier Jacques Brel er vandaag zou uitzien, bij leven en mét griep.

Veruit het meest shockerende werk. Heb je het gevoel dat je op deze manier bijdraagt...?

...aan de volksgezondheid? Zeker aan de bewustmaking. En daarnaast is het gewoon ook geweldig dat de patiënten in de wachtkamer de tijd nemen om naar het griepvirus te kijken in plaats van te sms’en dat ze in de wachtkamer zitten. Zo staan ze even oog in oog met de vijand die ze gaan verslaan.

Mag ik langs deze weg ook nog de dokter – toevallig mijn broer – en de farmaceutische firma bedanken dat ik de kans krijg om mijn werk te delen met de patiënten? En onthoud: aan het eind is het enkel de kunst die overleeft.