Lokvogels, portemonnees en horloges

‘De veiling van juwelen, portemonnees, lokvogels en bontjassen van de Amerikaanse oplichter Bernard Madoff en zijn vrouw’, las ik in een ANP-bericht, ‘heeft gisteren 1 miljoen dollar opgebracht. Dat was meer dan van tevoren was ingeschat.’

Dan heb je voor waarschijnlijk vijftig miljard de medemens bezwendeld, je krijgt op je 71ste van het malle Amerikaanse rechtsysteem een welverdiende gevangenisstraf van 150 jaar, en je roerend goed brengt tenslotte het onnozele bedrag van één miljoen op, met de vernederende aantekening dat het veilinghuis een gat in de lucht sprong, want dat had op de helft gerekend.

Ik moest meteen denken aan de boedel van Marco Borsato, de populairste zanger van Nederland en volgens Quote met 27 miljoen euro tevens de rijkste – maar helaas: zonder voorzover bekend ooit iemand te hebben bedrogen failliet geraakt.Ik heb artistiek gesproken geen verstand van zijn stem, ik zou hem ook niet goed kunnen plaatsen tussen Caruso, Johnny Jordaan en Fischer Dieskau, maar in het NOS Journaal zag ik op een avond wel een paar kijkdagkijkers in een uitgewoonde huiskamer snuffelend rondgaan of er tussen een stapeltje posters, een treurig clustertje wijn en overig ongeregeld misschien nog iets te halen viel. Overigens bracht dat bij elkaar toch nog een paar ton op: in geen enkele verhouding tot het armzalig miljoen van Madoff.

Maar ja, lokvogels.

Hoewel dat dan vaak weer het raadselachtige is. ‘Ook de lokeenden die Madoff gebruikte bij het jagen’, las ik, ‘werden duur verkocht. Het bieden begon bij 53 dollar en eindigde bij een van de eenden zelfs bij $ 4.750.’

Je bent geneigd te denken dat de koper van dat beest zelf net een nieuw piramidespel is begonnen, en de eerste frauduleuze inkomsten heeft zien binnenkomen: ‘het kan er nu van af, moeder’.

Madoff had ook een horlogeverzameling. ‘Voor sommige klokjes’, wist het ANP met ontzag in de tekst te melden, ‘werd wel 65.000 dollar betaald’. Het zou me niet verbazen als Dirk Scheringa, toen hij AZ nog naar de eredivisie moest brengen en dus nog niet toe was aan schilderijen die leken, ook zoiets spaarde. Geen postzegels meer, eerder bijvoorbeeld Delfts Blauw of 19de eeuwse soldaatjes.

Maar waarom heeft zeker een man als Madoff niet meteen drie of vier Van Goghs en een paar Rembrandts gekocht? Geen smaak, vrees ik. Lokvogels, portemonnees en klokjes, dat was vermoedelijk toch de hoogste liefhebberij die voor de topman van de Nasdaq was weggelegd.

En natuurlijk heeft hij nooit willen denken aan het ogenblik waarop zijn zoons hem door de mand zouden laten vallen, en hij tegenover de slachtoffers zijn berouw nog in behoorlijk wat geld had kunnen uitdrukken.Deze week komt een aantal van zijn huizen met een paar luxe-jachten onder de hamer, misschien helpt dat nog.

Intussen is de recessie voorbij verklaard – alle reden voor Nout Wellink, die het uiteraard zag aankomen, om zendtijd op te vragen bij Buitenhof dat vanwege het belachelijke schaatsen een kwartier bij de netmanager had moeten inleveren. Alles kwam goed uit voor de president van de centrale bank – z’n strenge ondervrager heette Peter van Ingen.

Wat mocht hij zeggen? Niks natuurlijk, want hangende de zaak DSB en diverse onafhankelijke onderzoeken, zit hij aan alle kanten onder de rechter, en het fundament van z’n functie was toch altijd al de geheimhouding.

Maar ik mag graag kijken naar mensen die publiekelijk onder vuur liggen, en desondanks uitspraken durven doen die op een goudschaaltje gewogen worden, en vanochtend met commentaar en al in de krant staan. Dat Lakeman de schuld is geweest van alles, is nu zo klaar als een klontje. Tenzij iemand nog zo brutaal is om Nout tegen te spreken.

Wat zou hij, goedgesalarieerd als hij is, verzamelen?