Het was niet echt vriendschappelijk

Het Nederlands elftal speelde in een saai oefenduel gelijk tegen regerend wereldkampioen Italië: 0-0.

Robin van Persie scheurde zijn enkelbanden.

Robin van Persie verliet zaterdagavond per brancard het veld en moest enkele uren later met een bleek, van pijn vertrokken gezicht op krukken naar het vliegveld. Het experiment met de ‘nieuwe’ centrumspits van Oranje duurde welgeteld tien minuten, toen de Italiaanse verdediger Giorgio Chiellini daar met een meer dan stevige sliding een einde aan maakte. Onderzoek in een ziekenhuis wees gisteravond uit dat het om een ingescheurde enkelband gaat.

Eerder waren Wesley Sneijder en Arjen Robben bij het Nederlands elftal al afgehaakt met blessures voor het duel in Pescara, dat in 0-0 eindigde. Zij zullen spoedig herstellen, maar Van Persie is minimaal vijf weken uit de roulatie. Een hard gelag voor de Rotterdammer die aan zijn beste seizoen bij Arsenal bezig was.

Bondscoach Bert van Marwijk vatte de tegenvallers luchtig op. „Dat is voetbal”, zei hij laconiek over de blessure van Van Persie. Maar het is voor Van Marwijk een streep door de rekening dat hij na het korte optreden van zaterdag ook woensdag, als de nummer twee van Zuid-Amerika Paraguay de tegenstander is, de oud-speler van Feyenoord niet kan uittesten.

De Nederlandse internationals waren woedend op de Italianen, die kort voor de charge op Van Persie nog een cheque van 25.000 euro voor de aardbevingsslachtoffers in L’Aquila in ontvangst hadden genomen. „Op deze manier kunnen we geen vriendschappelijke wedstrijden meer spelen”, zei Dirk Kuijt.

Ook hij kreeg een aanslag op zijn benen van Chiellini te verwerken, terwijl er geen bal in de buurt was. Pas toen kreeg de verdediger van Juventus een gele kaart van de Zwitserse arbiter Claudio Chirchetta. Kuijt: „Ik vind het geen probleem als het er stevig aan toegaat, maar dit waren moedwillige aanslagen. Ik kreeg er zelf ook twee te verwerken. Wij moeten weer terug naar onze werkgever. Arsène Wenger [coach Arsenal, red.] ziet Robin aankomen op krukken.”

Net als tegen Japan ging echter ook Nigel de Jong over de schreef met een overtreding waarvoor hij rood had kunnen krijgen. Het bleef bij een gele kaart voor de verdedigende middenvelder die de Italianen even wilde laten zien dat ook de Nederlanders van zich af kunnen bijten. Van Marwijk wisselde De Jong en zijn schoonzoon Mark van Bommel, die eveneens weer vroeg een gele kaart incasseerde, bewust niet. De bondscoach wilde hen dwingen de wedstrijd gedisciplineerd uit te spelen.

Ongewild zorgden de Italianen met hun grimmige aanpak voor een homogeniteit in de groep van Oranje die grotere vormen aannam dan tijdens de daarvoor bedoelde trip naar Australië. Toen Giampaolo Pazzini zo’n tien minuten voor tijd de bal met de hand in het doel sloeg, protesteerden de Oranjespelers massaal bij de arbiter. De Italiaanse bondscoach Marcello Lippi verklaarde later dat Pazzini zelf aangaf bij de arbitrage dat hij hands maakte. Aanvankelijk wees zowel de scheidsrechter als zijn assistent naar de middenstip.

Als gevolg van blessures moest Van Marwijk een beroep doen op meerdere internationals die niet wekelijks wedstrijden spelen bij hun club maar vaak op de bank zitten. Zoals Rafael van der Vaart (Real Madrid), Ryan Babel (Liverpool) en Klaas-Jan Huntelaar (AC Milan). Die kwam al vroeg in het veld omdat Van Marwijk ervoor koos Van Persie te vervangen door een spits. Ofschoon hij ook een middenvelder had kunnen inbrengen, zodat Kuijt weer in de punt van de aanval kon spelen. Maar zo vroeg in de wedstrijd wilde Van Marwijk niet te veel wisselingen aanbrengen.

Huntelaar, Van der Vaart, Babel en ook de lang geblesseerde Van Bommel ontbeerden duidelijk wedstrijdritme. Zij konden geen potten breken tegen de stugge Italiaanse verdedigers. Het tempo was voor hen te hoog. Dit probleem zal zich zeker ook op het wereldkampioenschap voordoen, wanneer Oranje vaker gerenommeerde tegenstanders ontmoet die gewend zijn in de topcompetities van Europa te spelen.

Een pluspunt vormde de verdediging van het Nederlands elftal. Niet alleen de laatste linie, maar eigenlijk het gehele team maakte bij balverlies een betrouwbare indruk. In de omschakeling, positioneel en in de duels. Zelfs neo-international Eljero Elia, de vervanger van Robben, verdedigde ijverig mee als er op zijn linkervleugel Italianen doorbraken. In het centrum van de defensie werkt John Heitinga nadrukkelijk aan het voortijdig afscheid van André Ooijer, die tegen Italië ontbrak vanwege een blessure. En op rechts is Gregory van der Wiel eigenlijk al niet meer weg te denken.

Feit was wel dat er bij de Italianen, die een veldoverwicht hadden, in balbezit ook veel misging. Vaak werd er op het middenveld al balverlies geleden. Voor het doel demonstreerden Raffaele Palladino, Alberto Gilardino en Mauro Camoranesi een gebrek aan raffinement. Invaller Giuseppe Rossi was met zijn snelle acties wel wat gevaarlijker. Maar de Oranjeverdedigers zijn rap genoeg om dit soort spelers, die vooral rendement opleveren in een tegenaanval, onschadelijk te maken.

Van Marwijk besefte echter dat zijn formatie nog niet in WK-vorm stak. Want ook Oranje kon aanvallend geen vuist maken. „Het was niet geweldig”, erkende de bondscoach. „Vooral in het begin van de wedstrijd niet, toen onze middenvelders te veel door elkaar liepen.” Van Bommel voelde zich de morele winnaar. Dat was net even te positief tegen een team dat nog wel wereldkampioen is, maar geen wereldtop meer.